Dejós la trelha rogejanta èrem a dinnar. Seguissiái de mos uòlhs somiaires un parpalhon jaune que volastrejava jos la genovesa quand, vegèri dins lo vent, revolumant, virolejant una pluma daurada.
E me tornèron las paraulas de l'endevinhaire, èri ieu la pluma, èri ieu lo vent, l'agla de Bonèli...
E m'enlairavi, volavi. S'apichonissiá Puòch Abon a dicha que dins la cisampa e dins la nèbla, enfin liure flotejavi. N'aprofiechèri per m'anar passejar dau costat de Sant-Lop, prenguèri lo pas de l'Òrtus raspalhant per jòc sas rancaredas de calquièr abans que de m'adralhar sus Erau. Las paraulas del poèta me portavan:
Long de la comba de l'Erau,
Lo vent davala
Dins l'argentum clar dels olius
Flume d'oblit.
M. Roqueta, Los saumes de la nuòch, "Oblit".
Una semblava Cesar, lo Juli amb son nas crocut e l'autra un Napoleon de las aurelhas desempegadas que donava un pauc d'èr de Sarkò, lo tresen me'n remembri, portava la mostacha copada al cairat...
Perdèri compés, cabussèri, piquèri del nas. M'anavi espotir, escagassar, escrapochinar, quand...
Quand, ..., tombèri de morre dins l'aligòt que se refrejava dins la sièta de porcelana blanca, còsta mon espinèu que tubejava encara doçamaneta dins lo cendrièr.
Per un còp, Molod, lo moro, m'aviá venduda de la bona!
Fumèta: los bonuses
Per me passar lo fotre de la cachavièlha, anèri a l'ordenator e cliquèri sul ligam:
http://www.planetdan.net/pics/misc/sarkozy.swf
(quand se cunha lo nanet, amb la mirga li cal desrabar lo cap, los pès amai lis alibòfis per l'escampar a l'azard Baltasar)
FÒRÇA, FÒRÇA, apasimant!
