LO MONTA-MAMETAS

Los pòrcs negres

2012-02-27T09:57:00.000-08:00

Per l'amic Edí de Gijan.

Son passats los jorns pas tant ancians qu'aquò, que las mametas dau vilatge se recampavan a l'obrador per tricotejar de cobèrtas per los salvatges de l'Africa.

Èra lo temps benesit de l'enfança, que pichotet me rebalavi las pòchas comolas de tèstas de negres, bonbons a la sentor pudenta d'un colonialisme canibal mas al gost incomparable de regalécia.

Dempuòi Ròse, Garona e mai Cocorèl lo riu de nòstre vilatge an carrejat d'aiga. Las mametas son estadas assabentadas, de tot biais tricotan pas pus, e las tèstas de negres se son cambiadas en mirga, mirguetas e mirgassàs sens chuc-ni-muc.

Aqueles dau vilatge d'a costat, Sant-Andrieu de Sangonís son escaissats dempuòi de luscres, los "pòrcs negres".

Es lo remembre ecumenic de l'amistat que se portavan los catolics manjan-bon-Dieu amb aqueles de la novèla religion, los uganauds o deganauds coma disèm al nòstre.

Me siái daissat dire, qu'aquò veniá de la rauba negra, de las margas largas que se cargava los ministres deganauds per presicar. E presica que presicaràs, braceja que bracejaràs coma un parpalhòl prèst a s'envolar. D'aquí los escaisses de "parpalhòts" e de "pòrcs negres", qu'en mai, aqueles de Sant-Andrieu fasián venir de pòrcs per s'aviudar.

Urosament, dins los temps que sèm, n'i a per susvelhar l'anament dau mond e lo politicament corrècte de la societat. E n'i a un d'aqueles, un pauc tòca-la-bomba, trucat dins son ignorància per aquel escais de pòrc negre qu'emplegava la comuna de Sant-Andrieu dins sa comunicacion identitària, qu'anèt portar lo pet e lo paquet ont èra pas esperat, valent a dire a la MRAP (Moviment contra lo Racisme e per l'Amistat entre los Pòbles). Coma s'aquel paure mond avián pas mai a faire ! Enfin, que se petaçan! Cal pas quichar, passar l'òsca e butar Mamet dins las ortigas !!!

D'aquí mas soscadissas de uòi. Cal delpossar lo mond vièlh e s'afanar per cambiar totes los escaisses, dau Camèl al Clapàs, se volèm èstre, nosautres occitans dau sègle XXI, dins lo plan-pensar e per un còp, pas sentir de tròp a rabinat.

Primièr : los pòrcs negres seràn, d'ara en davant, los pòrcs de color, los Innocents dau vilatge vesin vendràn los Intelligents de Niana, los ases de Ginhac, de garanhons de pura-sang.

Totes aqueles : Manja-pofres, Manja-mèrles, Manja-tordres, Manja-gorgolhs, Manja-tripas, Manja-agaças, Manja-galinas, Manja-moissaus, Manja-merluças, Manja-cagaraus, Manja-muòlas, Manja-canilhas, Manja-grapauds* se metràn al verd e seràn los Manja-cinc-fruchas-e-legums-cada-jorn.

Los Mai-mòrts de Sèta faràn coma los autres e, ara per ara, s'acontentaràn de morir qu'un sol còp.

Los Sauta-Bartasses de Colòbres e los Ribotaires de Sant-Pau son pregats d'i anar plan-planet amb lo viagra, las Gorrinas de Saturargues de s'apasimar la sang e d'anar al contentièr d'un autre biais.

Los Copa-garras de Florensac, los Estiflaires de Viòls, los Rauba-picas de Lopian, los Escòrja-chins de Sant-Matieu, se cromparàn una conducha e se tendràn a carrau.

E caldrà metre al trabalh al puslèu, trabalhar un pauc per pas tant badar, los Badaires d'Argelièrs, e los Fenhants de Nisàs.

Enfin los Trempa-cuol de Mont-Ferrièr e los Cuols-de-burre de La Mòta-Granda se van anar vestir, e lèu fach.

E ieu paure Espelhat de Puòg-Abon, farai coma lo mond de Gijan que son talament fièrs que van podar amb la cravata !

Dins l'òrdre : Vilanòva-de-Magalonas, Aumelàs, Camp-Long, Causse-de-la Sèla, Lodèva e Lo Cailar, Jacon, Jonquièiras, Latas, Lespinhan, Liuran-de-Cabrièras, Pesenas-de-las minas, Popian, Bassan.
Per anar mai luònh : Claudi Acchard, Les uns et les autres, CIDO Besièrs, 1982.

La sala de muscu.

2012-01-09T09:55:00.000-08:00

« Desgalham cinc còps mai per la virilitat masculina e las protèsis mamàrias que per la malautiá d'Alzheimer. Aurem lèu de femnas de las popas gròssas e de vièlhs dau vièch redde, mas pas cap demest eles se rementarà a de qué aquò servís. »

Dr Dranzio-Varelha – Brasil.

Siái estat, aqueste còp, barrutlar dau costat de Limós a l'encontre d'una religion novèla, dins un dejós d'ostal, un temple modèrn vodat al culte dau còs, una sala de muscu. que dison.

Vòs de maquinas, aquí n'as.

Me pensèri a la debuta de tombar dins una cava cooperativa subre-modèrna, vin petonejaire obliga, de tant que i aviá de mecanicas estranhas : de visses sens fin, de poténcias amb de carrèlas, de truòlhs, de daquòsses coma d'engolaracas, una cadena d'embotelhage automatizada amb de tapisses rotlants a cada crosada...

M'avisèri que m'enganavi e qu'èri puslèu dins quauque cabinet medical melhor equipat qu'un espital public dau Clapàs. Me trapavi aquí, per lo mens, dins una clinica privada pel grum gròs : anava dau còr e dels ronhones artificials, amb sos bufets que se conflavan e se desconflavan, « confla-me , esquicha-me! « « confla-me, esquicha-me! », al fautuèlh de dentista e al sèti de l'escartafiga.

Me gardèri plan, o podètz comprene, de me seire dins l'un, de crenta que me faguèsson petar mos darrièrs dentilhons e rasigòts, ni mai dins l'autre per cas que me faguèsson la totala !

E aquí de mond...

D'unes que corisson coma de chins desmelsats, benlèu per escapar al desdentaire, d'autres que pedalan, que pedalan per paur de l'escartafiga. N'i a per caminar coma de gasta-camins e camina que caminaràs, d'autres s'aiman mai d'i anar a la rama, e rama que ramaràs.

Mas vai te'n caminar sens camin, ramar sens aiga, pedalar sens ròdas. E ròdas que rodaràs sens ròdas jamai te n'aniràs rodar...

Tot aquò bufa, alena, polsa espés, força a plèc de braces o de cambas, s'espeta las pels dau ventre, la susor a gròs glops redòla. Sentisson qu'embauman, empestan qu'encaraunhan, pudisson qu'enfalenan. La sala empoisona a esclaufit e dona d'èr, es de segur mai qu'un biais de dire, a las cavas de Ròcafòrt.

Curiós coma un pet a la prima , m'entressenhèri sus las rasons d'aquelas torturas, d'aqueles torments al prèp d'un polit tròç garrut de majoreta cavalina que s'i vesiá impudicament los muscles a travèrs la pèl, coma a l'escorgat de sciéncia naturala de l'escòla quand èrem pichòts o al buòu en plastic, que t'ensenha los talhons chucoses, sul taulièr de la camioneta dau boquièr de Lacauna.

- Avètz aquí la maquina que vos fa camba longa e fina, aquela d'aquí es pel cardio-training e aquela pel runing-body

- Bon Dieu ! E aquela ?

- Aquela vos fa las gautas dau cuol polidas.

- Lo cuol polit ? Se faire cagar com'aquò per son cuol, de costuma es puslèu lo contrari, non ? E per puòi s'assetar dessús...

- Aquela vos fa las popas drudas.

- De PIP ? De Popas Indecentament Popudas ?

- Bombudas e bio ! Sens silicòna ! De popas qu'espetan pas en avion e que costan pas res a la Seguretat Sociala !

Mas a agachar las practicas vegèri que fasiá puslèu dins la poma que dins lo melon o la pastèca, la maquina. E granda maissa, d'un aire trufandièr e galejaire :

- Marcha pas. Deu èstre desmargada e imbecila vòstra mecanica !

Terré ! De qu'aviái pas dich ! La majoretassa calossuda aguèt un agach folzejant que me tracèt de cap a cima e me palafiquèt, vegèri se conflar los muscles dau còl e se tibar a ne petar son pegacòs, puòi de tota son auçada :

- La societat PIP fa tanben de bicèps, de pectorals, d'abdos e mai... de testiculs en silicòna !

La petarrufa me prenguèt, la pèl me'n galinejava. Sangbegut, a pas de glèisa primièr, me vodèri puòi a Nòstra-Dòna de las cambas, e vos prègui de creire qu'enreguèri pas lo tapís rotlant. Al puslèu se metre fòra man d'aquel escamandre que me voliá crestar e farlabicar leis alibòfis.

Imaginatz un pauc, de colhas en plastic, encara en aur disi pas de non, dins los temps de crisi que sèm, mas las robinhòlas en cauchó, jamai !

Bestiari

2011-12-09T13:05:00.000-08:00

I aguèt primièr lo perruquièr teletaire per chinet pomponejat a tanturla cogorla dau fòrt poder de crompa.

Avèm vist alara, a cha-pauc, las laissas dels subre-mercats s'emplenar de cantonadas de totas menas, pas que pels animals de companhiá, de las mangisclas a las banastas, dels colars a las joguinas que prenguèron de mai en mai de plaça dins los magazins.

Venguèron puòi, en tota logica, los cementèris per animals:

"Dau Caraven fonsut cap a tu ai gingolat,

E monta mon jaupal, Ò mon Mèstre ben-aimat..."

Ara ne sèm al plat fin e adobat per dire "t'aimi" a un cat qu'a ges talent e que ronca sus un coissin de seda. Sèm dintrats dins l'edat, nautres que n'avèm pas pus, de las mutualas pels animals, mas tanben dels restaurants e dels bordèls per chins. En mai, los nòstres trenta milions d'amics consumeires, quand son luònhs d'aqueles luòcs de perdicion, an drech coma totòm als "sex-toys" estudiats pas que per eles, daquòs que disèm en lenga nòstra, en bons descendents dels paures catars, consoladors per un consolamentum un pauc particular...

Puòi per se destibar, aprèp sa partida de patas en l'aire, lo vòstre companh melhor, se tal es son bon desir, podrà anar al jacuzzi concebut especialament per son confòrt. Pas qu'aquò.

E, aquest'an avèm pojat un parelh de barrançons de mai sus l'escala de la conariá umana, qu'es illimitada, contrarament a aquela de l'oncle Emili qu'èra totjorn tròp corteta per amassar las olivas nautas que caliá abandonar a l'aucelum.

An engimbrat, lo calendièr de l'Avent pels cats e ne fan una reclama a tot petar. Cada ser, la mamaneta afeccionada dobrís lo fenestron dau jorn per apasturar sa mimina de çò melhor, li faire tastar un tròç de rei e li faire esperar atal sos nombroses presents de Nadal.

Cossí ne sèm arribats aquí ? Cossí una galanta chatona un pauc cata-banhada, es ara venguda vièlha bica acatonada, abandonada de totes levats de sos cats, preda sens defensa pels aucèls de rapina dau mercantitge?

Per quin mistèri de l'evolucion sèm passats de l'auca blanca polideta qu'èra, que fasiá la cata-miaula abans que de se daissar embaucar darrièr un bartàs, ( e de daissar lo cat anar al formatge!), a la bartavèla lenguda, agaça fenestrièra de la maduredat. Per quina transformacion de la cadena d'adn la nièira o la mirgueta de ton còr son vengudas amb lo temps loiras, colòbras o mandras e puòi vacas o cavalas? E vai te'n saupre coma la poleta vilandresa que te fasiá pantaissar, de còps un pauc grua, de còps un pauc merluça, s'es mudada puòi en tigressa, dragàs, o cogar ? E perqué son ara, amb las annadas, totas tant piòtas !!! per se crompar aquel calendièr de l'Avent per sos cats?

Ma canicha de ma canicha, Darwin ajuda-me ! Veni cabra ! I compreni pas res pus a ta teoria e me demandi francament se te siás pas engarçat a de bon. La piòta de Nadal, gra ultim de l'evolucion ?

Per çò dels òmes es plan mai simple qu'an pas gaire, pecaire, evolucionats. De Berluscòni a Quadafí o a Estrausquan, en passant per nòstre car ministre de la cultura que tant fa per la lenga nòstra, son soventas fes gals, de còps gal-galinas, lapins e totjorn pòrcs ! Pòrcasson o pòrcassàs, pòrcs cashèrs o pòrcs alals, son totes de pòrcs, pas mai que de pòrcs.

Lo davala-majoretas

2011-12-03T10:14:00.000-08:00

Per se cambiar dau monta-mametas, lo davala-majoretas.

L'examèn

2011-11-26T09:13:00.000-08:00

   Teni un amic que ven de capitar son examèn. Dins la nòstra còla d'ases, de còps que i a, i a de miracles! En mai aguèt una nòta de las bonas a son examèn de colesteròl, me podètz creire, mencion subre plan amb felicitacions especialas de la jurada que lo convoquèt per lo benastrugar :
- Avètz un taus qu'es pas de creire de colesteròl.
- Qu'es aquò l'esteròl ?
- Lo colesteròl es una mescla onchosa que se passeja dins vòstres tudèls, canaulas e canelons e que s'i fasètz pas mèfi forma un tap. E tap tarat taparà e vos farà lèu-lèu petar lo fusible.

   Imaginatz son espant ! el que se manjava las cinc fruchas e legums, assegurància vida famosa, sens brica comptar aquí dedins las mongetas dau cassolet ! Solament s'èra confondut, se las manjava, las cinc fruchas e legums, cada an e non pas cada jorn. Çò que fa que s'èra fach bèl, pançard te teniá un esquipòt coma un barricòt, un cuol coma una tina, portat per de cambajons mai gròsses que de semalièrs. Quand lo vesiá redolar, l'enterraire dau vilatge lo fintava d'un uòlh marrit :
« Tus ! Quand moriràs, me caldrà faire dos viatges ! »

   Te l'an fotut al regim ma canicha !, quicòm de tarrible. El que se seriá chapat un curat farcit d'ostias fa ramadan tot l'an ! Quante sòrt miserable ! Ges mejan de quichar l'arrencada, de tugar lo vèrm sens culpabilizar d'a fons. E per s'onchar lo gargalhòl, se banhar l'enche, d'aiga sonque d'aiga, pas que d'aiga, tristoneta, palinèla. Enebit a tot jamai lo poton amorós a la cantina de tisana de gabèls.

Ò marrit temps de secaressa, coma son long los jorns e las nuòches quand òm fai mai de badalhs que de pets ! Lo paure el, quand vei una emission de cocina al la TV li sembla qu'agacha un film porcassièr, s'es una emission de Maïte, un porno hard-hard.

Lo tatoatge d'un boton de ròsa que s'èra fach faire, dins sa joinessa seixanta-uòcharda, sul pitre, a l'endrech dau còr, dins lo temps de sos primièrs esmais socialistas, venguèt puòi flor espompida jos Tonton. Ara per ara es a se passir, se marcir dins los plecs e replecs de sas popas tombantas, semblariá qu'agèsse pas subreviscut a Sigolena e companhiá. Mon amic es vengut a de bon un socialista mòl, un de mai.

Pr'amor, s'es afiscat un temps a las drògas ponchudas. Nos a fach un jorn un over-dòsi de Tanecòl. Ba sabètz, Tanecòl lo iaort per las tanècas, aquel que te manja mai lèu lo compte en banca que lo colesteròl. Tanecòl al bifidús actiu, per aqueles que fotan pas res, de la formula enriquesida al probiotic, benlèu una mena de migon o de güano ?, que te fa marrit trip butar la flòra de las tripas qu'a costat la selva amazoniana es un ermàs subrepasturat que lo fuòc i a passat tres còps. Es que puòi, te cal anar al païsatgista, per te faire desbosigar d'en pertot!

Tanecòl, l'alfa e l'omega 3 de ta santat, un alicament coma dison, de potingas bonas coma de mangiscla que te garisson de las mangisclas marridas coma de potingas, e mai abans que siaguèsses malaut !

Un còp que lo siás es quicòm mai. Los alicaments son coma lo mond de Lamaló, s'as d'argent pòrta lo, s'as de mal garda lo !

A dicha de contunhar aqueste regim, que lo fa semblar a un cent de clavèls, lo paure mon amic se va morir garit !

Ieu, li ai aconselhat d'arrestar d'escotar aqueles messorguièrs e de faire coma mon filosòf de paire que capitèt el tanben aqueste examèn tarrible : un cacheton per luchar contre lo colesteròl, pòs èstre practicant sens èstre cresent, e òpa ! una lesca de salsissòt o de botifarra per lo faire endavalar.

E òc, cal pas galejar.

L'estaca

2011-10-30T12:01:00.000-07:00

   Dins los temps cambiadises que son los nòstres se volèm pas passar per d'endarrièrats de primièra, los angleses dison de "~~has-been"~~, de "es-estat", se nos en volèm sortir a bragas netas, los franceses dison: "la têt' haut' !", se cal benlèu téner al fial de l'anament de nòstre mond.

   Basta per exemple, per prene l'auçada de la mudança de la societat d'agachar çò que sobra de çò que los ancians, dins lo temps que Matusalèm èra jovenòme, sonavan "los sèt pecats capitals". Pichon rampèl per aqueles qu'an escampat a las ortigas lo catequisme de sa mameta rança o que se rementan pas de Seven de David Fincher. Los sèts pecats capitals son lo goluditge o golardisa, l'enveja o cobésia, la colèra o ira, l'orgulh, la pigresa o canha, lo gorrinitge, l'avarícia o estacadura.

   Lo goluditge d'un còp èra es racat, es lo mot, per nòstra societat que fa de cada jorn un jorn d'abstinéncia dins l'escudèla.Te cal, se vòs pas passar per suicidari, èstre vegetarian e te noirir sonque d'èrbas nomadas polidament "ensaladas" que son pas mai que de pastura, faire l'autopsia de ta mangiscla en apòrts jornadièrs e militar ipocritament per la reabilitacion dels espinaces, dels tòpis e de las cogorletas, en cridant per las plaças, la cara blanca coma de farda, qu'es quicòm de requist.
(Nda: La cogorleta dona pròva que los paures catars d'un còp èra tenián la vertat, lo mond ven dau diable! Cossí un Dieu poderós e aimable se seriá poscut engarçar a n'aquel ponch?)
De segur te cal bèure d'aiga, sonque d'aiga, que te vendon mai car que lo vin. Mos amics vinhairons son d'empoisonaires e ieu siái pas mai qu'un pauròt pebròt alcoolo-resistent! Resistirai!

   L'enveja n'es dau còp capvirada: lo que fa enveja uòi fa pietat, tant es magre coma una bicicleta!

   La colèra es de bon ton: l'òme de patz es un caponàs, un escolhat, que cal de longa se cargar la colèra, s'empebrinar, se botar la crèsta roja contra tot e contra totes, per de fotesas, de parpèlas d'agaças, e mai se Jèsus, Gandi o lo Dalai-lama son pas jamai estats tant unanimament remirats.

   L'orgulh. Plan vist tanben aquel que se pren pel Grand Mostardièr dau Papa, qu'es gloriós coma un pesolh reverdit tant son Ieu es exepcional.
Mas mai la planeta es trepada d'aquela chorma, d'aquela molonada de mond tant bèls, mai vira de caire.

   La pigressa, la paura ela, es per contra totjorn pas de mòda. Trabalhar mai per ganhar mens, faire d'espòrt, corrér per pas res aprèp pas grand causa son de vòga.

   Lo gorrinitge.Vesèm florir tanben, florir es de segur un biais de dire, de manièras per lo mens estonantas: l'epilacion totala n'es una. Çò que fai que lo pecat capital lo mai chanut, o sabètz lo gorrinitge que se disiá tanben "pecat borrut" ven d'èstre tornar qualificat pecaire en "pecat pelat" que de bartasses e de matas n'i pas pus: lo mond se fan desbosigar de cap a cima!

   E l'avarícia, que jamai lo mond son estats tant estacats a son aver. Son piègers que s'èran cagadurs o esquichan-bonhetas, mai n'an, mai ne vòlon, mai s'estacan.

   De l'estacadura a l'estacament, de l'estacament a l'estacatge, pichòtas cambadas. N'i a que, plan desborrats d'en pertot, coma se dèu, s'estacan als barrançons dau lièch, amb de manetas, abans que de s'emparadisar e que d'anar al contentièr. (A prepaus J., se me legisses, es qu'as pensat de destacar M. L.?)

   E l'autre jorn, que barrutlavi per mon trabalh, siaguèri estabosit. Una jove maire menava sa drolleta a l'estaca coma òm passeja son chin, dins un vilatjòt de Gard que i passa una veitura cada còp que me tomba un uòlh. Aguèri pas léser de veire s'èra una d'aquelas cordilhas automaticas que basta de quichar sul boton per que te torna lo chin o la drolleta al pè, mas dempuòi aquò me trabalha.
Benlèu la sortissiá per qu'escampèsse son aiga al pè d'una platana, benlèu qu'aquela paura femna se podiá pas pagar lo colar electronic qu'emplegan ara los caçaires. Ba sabètz, un colar amb de pilas fòrtas e una telecomanda dins la pòcha. Quand lo chin o la drolleta van tròp luònh, puslèu que de se desgargamelar per los cridar, un pichon còp sul boton roge e lo chin o la drolleta, a quatre quilomètres, te prenon una castanha electrica per li faire comprene de se'n tornar!

Es pas polida nòstra epòca!

Jol signe dau zèbre

2011-10-16T10:01:00.000-07:00

Per l'autre zèbre que se reconoisserà.

Nasquèri jol signe dau zèbre.

   Non, non, es pas una asenada. Aquò comencèt amb lo paure mon pairin que, quand nos vesiá arribar, drollets, mon cosin primièr e ieu, mancava pas de nos saludar d'un aire trufandièr e entendut d'un: "veja-aquí los zèbres!"

   Un pauc mai tard al licèu, lo pion, quand me flancava una retenguda, la ponctuava totjorn d'un copant: "lo zèbre, al placard!".

   Apuòi, lo patron, me repotegava tot lo Sant-Clame dau jorn: "ne fasètz un de polit de zèbre!" mas zèbre o pas zèbre me gardava, e plan content encara, que me fasiá trabalhar coma un animal de bast e m'apasturava d'un patin-patan pas res, de quauques regardèlas.

   Aquò o devi dire me carpinhava, me tafurava, me quisonava; ieu que me vesiái puslèu garanhon de bona raça, chival de pura sang, èri quitament pas chival de remonta, que me fasiái dire de longa: zèbre.

   N'aguèri la cachavièlha, me despertèri la nuòch amb las tressusors long dau rastèl, talament que la rega de mon cuol ne fasiá canaula! Cabussèri cap e tot dins la demingra plonda, lo potz fonsut negre escur...
Ne pissèri al lièch.
Me mandèron al pissa-quològue: pissèri sul divan.
Me remandèt, paure zèbre incontinent, me far sonhar a cò d'un pissa-quiatre que m'aconselhèt una pissa-quoanalisi...

   N'èri aquí, al pus prigond de mon desaire, prèst a me tirar de davant. Mas, coma o ditz la dicha: es dins la necessitat que l'òm conois sos amics. N'aviái pas qu'un d'amic, tan capfòl e ilhauçat coma ieu, que qual se sembla s'embessona. Me sortiguèt dau fangas movedís que m'i abissavi, fa pas gaire, la setmana passada. Tot bestiament.
   Me mandèt d'Africa, que s'i passejava a l'encontre dels autres pòbles escanats, una carta postala, amb un zèbre en foto e escrich dessús un reprovèrbi d'aval:

" Un òme sens cultura, es coma un zèbre sens raiaduras!"

Òsca! Èri salvat. Tròn de muòla! L'ase te fote! Sulpic o comprenguèri tot dau mond que nos enròdan: son pas que d'ases, nus e crus, despolhats de sa cultura. Ases nascuts, ases demorats, domètges, que plegan l'esquina davant lo gal escanaire que caldriá sagatar.
Borricalha d'Occitània assedada de sa lenga mas que carreja sa carga, en silenci, muda e bocabadada, enluòc de bramar, d'endilhar, de reguitnar, e de se ronçar dins los brancats.
Ases per s'enzebrar, qu'an pas encara coma "el búrro català" cargada la rauba de sang e d'aur de sa cultura...

Aubora-te raça asina,

Jos lo sant-clame del solelh,

N’i a pron de plegar l’esquina,

Lo temps dau gal s’acaba lèu.

E perqué pas començar per l'Occitània-Pride dau 31 de març?　

Avís de tempèsta!

2011-09-30T10:44:00.000-07:00

   D'unas me van dire de misogin a legir aqueste.

   D'autres van rire d'aurelha, d'amagat de sa polida, nòvia, calinhairitz, de sa mestressa, femna, companha, molhér, de sa mitat o de son tot, de sa patrona, de son governament, ministre de las finanças, de sa marrida espina, de son dragàs e te sabi... Es pas a ieu d'o dire. Mas çò que siái segur es que se van pensar en son dintre, aquelas faussas cadaulas:
- "Tè, aquí lo Monta-Mametas que te lo manda pas dire e qu'a plan rason!"

   Avalisca! Assumissi al nom de la part mascla de l'umanitat, dels dreches de l'Òme e de tot biais anam faire pojar las estatisticas dau blòg e es de bon prene.

   Se me permèti d'escriure aquò es que los parents se son sagnats a blanc e m'an tengut a las escòlas per que m'endiplomèsse en" Freg e Climatizacion" a un nivèl bèl e que posquèsse legitimament afortir uòi, sentenciós çò que cal, que:
"Las femnas an un problèma de termostat".
Aicí sèm.

   En estiu s'estofan, en ivèrn son de glaça, son pas jamai a carrau. Basta d'anar a un maridatge estivenc per te las veire totas amb lo fuòlh per cantar dau capelan se faire de vent coma las marquesas d'un còp èra, de montar dins las estacions d'esquís per las trapar totas embarradas dins la sala de repais, assetadas sul caufatge amb sos quaranta anoracs!

   Mas çò piéger es al lièch, quand tus siás nus e crus coma Adam aprèp qu'engoliguèsse la poma, ela a lo pijamà en coton borrilhós, lo tuga-l'amor, la coineta, la flaçada dau chival, lo plumon de la grand, las caucetas, una bolhòta a cada pè e encara te cascalha de las dents a pas poder barrar l'uòlh de la nuòch!

   N'èri aquí de mon pensament a me demandar çò que trucava dins aquela mecanica al demai perfiècha e que ne sèm, o cal dire sénhers, totes enfachinats e abramats. Benlèu qu'aquò poiriá venir de l'evaporador o d'un capillar que s'engorgolha, d'un rai cosmic tombat onte caliá pas que tombèsse?

   I a de mond que trapan sas idèas en se barbejant, s'agachant ufanoses dins lo miralh enganaire, "O miralh, miralh mon bèl, diga-me..." e que te daissan a pensar qu'es plan damage que se gardèsson pas tot son pel. D'autres prenon sas decisions màgers, de matin, assetats sul gabinet, dins la solesa dels cagadors, un pauc coma se lor caliá faire de plaça abans que de se poder lotjar una idèa novèla dins lo compronòbis.

   Per çò de ieu, las solucions a mos problèmas existencials me venon totjorn d'una belugueta de Sanch-Inhan. Mas per trapar lo bon glopet, aquel que te metra lo lum al granièr, te prègui de creire que ne cal empassar de barricòts!
   Aquel ser d'aquí, un ser de tampona a cò dau conhat, èri pas solet a cercar. Coma la serada s'esperlongava e qu'èrem a sopar defòra Tarrau se convidèt fasent sentir sus las espatlas nusas de nòstras companhas tota la frescura dau bon de la nuòch. E aquí lo femnum de se cargar vèstas e giletas, e cadun de se desconflar sus aquelas tragèdias qu'empoisonavan nòstras nuòches levat un jove parelh esperdigalhat e vistablament espompit.
- Vos anam dire la solucion. La solucion es lo matalàs a aiga!
- Lo matalàs a aiga?
- Òc-ben, amb lo matalàs a aiga podètz caufar l'aiga d'un costat e la refrejar de l'autre. Adieussiatz carmanhòlas en borra de cata, camisas de pel de borreta a còl rotlat, tricòts en lana de piòts e bonjorn las dentèlas, los desabillats de satin, lo ziu-ziu de la seda... E los sers de tempèsta, quand se quilha l'aubre mèstre al mitan de la mar dels pantaises, veiriátz un pauc aquel auristre equatorial, aquela chavana tropicala, aquela auròra boreala ! E quane viatge! Los Quarantens Bramaires, los Cinquantens Furioses, los Seissantens Cridaires, passatz lo Cap Hòrn tot còp!!!

   Me'n tornèri soscaire e espantat d'aprene que de còps, la salvacion nos posquèsse venir de l'aiga.

Lo camin dau Cèl

2011-09-17T02:56:00.000-07:00

Per l'amic Janòt,

aqueste remembre d'un retorn de manifestacion.

Son a desenclavar lo reire-país clapassièr, resèrva d'indians que ne siái un. An derrabada la darrièra vinha que fasiá targa a la garriga, dins la virada de la comba, la comolan de caillaus e de riblonalha, d'inèrtas coma dison. Salopariás recampadas suls chantièrs de la còsta o de la vilassa per sebelir a jamai la tèrra lauradissa que de generacions e de generacions de davancièrs caparruts avián pacientament, a cha pauc, raubada au mineral.
   Los tocamanetas, de la caganha de boca e de la comprenèla constipada, nos an anonciat una rota grandarassa, riban pudent enquitranat, que tirarà drech per pojar lo puòch que i moriguèt un còp èra lo paure Còstasolana, a l'espèra als perdigals, dins lo Verd paradís de Max Roqueta. Lo nos van tornarmai tugar...
   Rotassa a l'auçada de sas ambicions electoralas e dau tropèl de chivals que bombisson jol capòt de sas berlinassas alemandas, rotassa qu'abandonarà lèu als romècs lo virador tan redde que vegèt, en sortida de la rovièira, lo Janòt mancar èsser deseretat...

   Se debanèt per vendémias. Las primièras que lo jove coble, que se veniá de maridar fasiá a son compte: la bèla-maire, a dicha d'insistir, lor aviá balhat de boca, que passarián al notari un còp la culhida dintrada, aquela vinha tan polida e cobesejada, dau costat de Valhauqués.
   Lo Janòt menava lo forgon de las vendémias. Aqueles dau País Bas saupràn çò que vòli dire. Pels autres fau una parentèsi. (Lo forgon de las vendémias èra un daquòs de las quatre ròdas, lo mai grand possible, amb un motor que pissava l'òli, que s'amorçava dins las davaladas o jos la butada de tota la còla de vendemiaires coma per la mesclada de rugbí, que conoissiá pas lo contraròtle tecnic, luònh se'n mancava!, e que la MSA voliá pas nimai assegurar. Èra lo mai sovent un traste de recuperacion de la pòsta o de la polícia que d'unes, davancièrs dau "tunning", i apondián un vira-lum per ficar la peta als companhs e lo pega-solet: "l'aiga es poluïda, beguetz de vin" amb un òme que pissava dins un riu. Lo forgon de las vendémias aviá pas pus de retrovisors nimai de fuòcs, espotits a la cava a cada marcha enrè, al bruch, èra englandat d'en pertot e se mirgalhava a cada petaçatge de totas las colors de l'arquet. Lo forgon de las vendémias èra tot lo contrari de la berlinassa alemanda, se tirava pas de davant mas èra poëtic. Tampatz la parentèsi.)

   Lo tub Citroën rovilhat dau Janòt, barlinga-barlanga, cracinejava gailhardet e plan-planet, dins un fum de fum, bombissent de totes sos ressòrts dins los clòts de la rota vièlha que serpatejava las garrigas nòstras. (Vesètz coma èra poëtic!)
   Lo Janòt èra fièr coma un pavon, la culhida s'anonciava de qualitat e de quantitat, la jornada de davalada excepcionala, la polida a son costat aprigondida de tròp dins lo trauc de la banqueta daissava veire de fach un pauc naut sas cambetas de reina... Èra lo pan de nòça.
   Darrèr, amolonats sus de plancas o assetats sus de sètis plegants, mitan las semaus, los ferrats, la barriòta, los pals-semailhièrs, lo quichor, la farda, los capèls, las biaças amb lo recapte, l'aiga, lo barralet de vin, la grasilha, los faisses de gabèls..., la bèla maire que cortesament, en mai la vinha, aviá cedida sa plaça davant, e la còla de vendemiaires espanhòls.

   Es alara que d'un bartàs, a man drecha, te li sortiguèt al Janòt, un faisan que fasiá per lo mens sas tres liuras, de pedons, dins l'aur dau solelh naissent. Dau subte, lo vinhairon tornèt caçaire, te tombèt una marcha dins un cricament de dents, te flanquèt un grand còp de volant, qu'adralhèt lo tub mai que bombissent dins las piadas de l'aucèl. La caça se veniá d'abrivar. Darrèr, dins la caissa dau forgon, èra quicòm mai. Las pialas de semaus se desquilhavan, los ferrats rotlavan, las espanholetas resquilhavan dins los braces de sos Rodrics dins lo temps que sas mamàs s'ensemalavan de cuol. Aprèp aver bombilhat un momenton, sautin-sautant de totes sos amortidors flacs e moligasses, l'anticalha rotlanta cugèt taular e acabèt sa corsa dins lo valat, dins lo temps que s'enlairava lo gal dins un cacalàs escarniós en resson als "hijo de puta de mierda de hijo de puta!" que montavan de la caissa en tòla ondulada.

   La seguida, o auretz comprés siaguèt pas a l'avantatge de l'amic, un còp descunhada la sògra escrapochinada per las semaus, nhocada de cap a cima, un uòlh blau, l'autre negre mas negre...

Deman quand passaràs sus la rotassa nòva, ennaut la Braud, la maquina de vendémiar, es qu'ausiràs, Ò Païsan!, dins lo virador enermassit, lo cacalàs de la clocada se fotre de tos espets passats?

Alalí sus l'alhòli !

2011-08-27T09:27:00.000-07:00

I son arribats. D'amagat, d'escondons, sens quincar mot a degun, dins lo temps que lo mond tot s'estrausquanizavan de rire davant las desfortunas d'un capolièr de la jaça mondiala, miliardari de "gaucha", menat per sa bistoqueta descabestrada als infèrns setens e que coma los topins de Sant-Joan de Fòs partirà per la coa.

Me demandi s'èra pas aquò la rason vertadièra a n'aquela farsejada quequetica-mediatica que nos an jogada, faire de fum, qu'aqueste còp l'an facha passar sa directiva europenca novèla, dins lo temps de dire aï.

D'ara en davant l'alhòli es enebit, a de bon e a tot jamai. Un restauraire, un ragostièr an pas pus lo drech de te servir un alhòli fach a l'ostal, a l'anciana. Son oblijats de passar per la centrala de crompas per te porgir un sembla alhòli industrializat, "light", sens alh benlèu... Aprèp lo descremat, desonchat, deslachat, desalcoolizat la pontannada es al desalhat...

La centralizacion contunha, lo genocidi cultural s'acaba de complir.

Imaginatz un pauc la cachavièlha : una borrida sens alhòli trista coma un placebo generic e perimit, una cagaraulada que seràn pas fièrs los cagarauls per son darrièr repais, una merluça a la maionesa que ne vendrà plata coma un manequin vedeta...

Alalí sus l'alhòli an dich, e nautres pauras colhas que sèm, los pagam grassament per aquò far: reglar los problèmas màgers qu'empachan Euròpa d'èstre a carrau. N'ai un ratigàs d'aqueles plan-pensaires, sordanhas coma d'araires, que te respondon d'alh quand li parlas de ceba. Me fican en caire amb sas directivas trucalunas, que Dieu los escrapochina, que lo diable los patafiòla, que crèban amb la ronha al cuol e los braces tròp corts!!!

E mai per aqueles d'entre vautres qu'an pas engimbrada la podra que peta, es clar coma una aiga bolida, es la guèrra que vòlon, la dar de las dars, la totala.

L'auràn.

Toques pas a mon alhòli. Òc per la legalizacion de l'alhòli, per l'alhòli en venda liura, pels dreches de l'alhòli en fin de vida ! Gardarem l'alhòli! Volèm viure e manjar l'alhòli al país!

Farèm de pausa-cuols, nos encadenarem a las grasilhas de sos palaisses, lor barrarem la canèla de las tinas AOC, apelacions occitanas contraroladas que ne son agromandits, tornarem prene los camins dels sèrres e la clandestinitat.

(Mèfi que los contravenents, los manjaires rebèls d'alhòli de ma tanta Nina qu'es ja dintrada dins la resisténcia, se van faire dessobtar lèu fach. Los quèpis an de chins solfinaires, engaubiats especialament per aquò far que destrian lèu fach e a de quilomètres lo perfum de las caucetas de gendarmas de la redoléncia d'un alhòli cargat a pena rotat.)

E dins lo meteis temps, lo mercat liberalizat d'a fons, un baloard per lo quetchup, tomatat american, grelh de l'obesitat de nòstres enfants de la patria.

Sens alhs per nos aparar los vampiris d'otra-mar nos van chucar cap e tot e lèu fach.

E que degun me venga pas dire que coma los alhs, trabalhi de cap!

Sason 2

2011-08-20T09:03:00.000-07:00

Lo retorn dau Monta-Mametas !

Estudis per un "casting"...

Lo pilòta es a s'escriure, dins l'espèra pichòta revista de premsa:

La Setmana, Lescar, Occitània
"Es pas tròp lèu! L'art es pas la vida, n'es qu'una representacion. Mas dins lo trabalh dau Monta-Mametas l'art es al còr de la vida e se met al servici d'aquela vida per que son dire siágue mai fòrt, mai bèl, mai ric e qu'i siágue mai ligat: una mena de fusion armoniosa, una simfonia qué!

New York Times, James Roston Art§Life
“The most fantastic blog in recent years. The Monta-Mametas. What else?”

Washington Post, Art Forum
“This is the most comprehensive performance of art during the 21^th century, go and see it!!!! Investors bevare, this blog will brake all records, sensitive and groundbreaking”!

Midi Libre, Clapàs Lengadòc
« Fant de chichorlas! »

”Le Monde, Paris France
« Il n'y a pas une culture, mais des cultures! »

Frankfurter Allgemeine, Helmut Worber
Dies ist die beste Künstler in der Geschichte und den stärksten Eindruck von unserer Zukunft, einer der bedeutendsten Künstler heute, und dass einige der wichtigsten Schöpfer der Geschichte macht.“

Pravda - Moskva, Review of the week! (5 paginas!!!)
Это самый лучший espantant, художник в истории и сильное впечатление от нашего будущего, один из самых важных художников сегодня, и это делает некоторые главный творец истории, Monta-Mametas и которые всегда будут вторгаться всех крупных музеев для всех будущих”

Peoples Daily, Peking (Longs interviews with the whole population in China, about the world-impact of this blog!)
这是历史上最好的艺术家和我们的未来，最重要的艺术家之一最强的印象，这使得故事的主要创造者一些，谁侵略始终将所有未来所有的大博物馆

　
Hindustan Times of India, Ali Bòfi, Calcutta Art Division
इस इतिहास में सबसे अच्छा कलाकार और हमारे भविष्य, एक सबसे महत्वपूर्ण den bästa कलाकारों में से एक आज की सबसे मजबूत धारणा है, और उस underskön कहानी का मुख्य निर्माता के कुछ बनाता Monta-Mametas है, और जो हमेशा सब भविष्य के लिए सभी बड़े संग्रहालयों आक्रमण करेंगे, और यह इस दौरान एक असली के लिए सबसे बड़ा geni हो रात के बारे में हैं दशक

Svenska Dagladet, Sven Sjöstedt.
“Det bästa som hänt den occitan konstvärlden under detta århundrade”!

Paletten, Nick Tamaire.
“En esoteriskt vistelse i negationernas icke, ett ömsinthetens famntag i det förborgades något, omvandlat till ett också”!

Per un adieusiatz

2011-05-01T09:41:00.000-07:00

Mas i a d'unas constrenchas de respectar:
D'aquí la fin de l'annada, vos cal un minimum de 30 articles, un article, aquò fa
15 linhas minimum en occitan (mas o caliá precisar?). Vos cal pas m'escriure
los 30 articles d'un còp... Ensajatz de variar los tèmas.　

   Cara Egeria,
　
   as aquí lo prètzfach plegat. Òc-ben, de Gardarem las Mametas a Gardarem lo Caçolet n'as trenta, trenta esquichaments de comprenèla per ne tirar pas qu'aquò, aquela substantifica mesolha, aquel chuc galejaire o que se voliá aital.
   Me devi rendre a l'evidéncia, dins los recontorns de las tripas de mon cap i a pas que trufariá e colhonitge. Es atal.

   Çò mai bèl d'aqueste blòg, es fòra d'aquí que lo cal cercar, dins los rencontres que congreèt, (encontrèri en verai d'unes legeires que conoissiái pas!), los escambis que ne siaguèt l'encausa, (aicí Ràdio Mametas sus Lengadòc!) e l'espèri, mai que mai, ..., la nòta de las bonas que se va empegar!

   Èra pas ganhat, luònh se'n manca que d'un pauc mai sabiái solament pas çò qu'èra un blòg, e me vaquí afogat, dependent, passejant cada ser dins lo mond bèl dau bloguitge coma òm fai sas crompas, una lectura d'aquí, un comentari o una video d'alai. Me cal aprofièchar d'aquela mena de conclusion per mercejar los que me faguèron l'onor de legir mon desborronatge e l'amistat còp o autre de daissar un comentari intelligent per faire montar lo nivèl.

   M'arrèsti a tot jamai, ai passadas las quinze linhas.

N: Aital se deuriá acabar la Gèst@ d@u mont@-mamet@s mas es que se pòt acabar a de bon una gèsta?

Gardarem lo caçolet, o farem tot petar!

2011-04-25T09:37:00.000-07:00

   L'autre jorn vegèri un amic que veniá d'èstre papeta pel primièr còp. Aquò, o cal dire te tomba dessús sens te demandar ton vejaire e mai segurament que la canhòta bèla dau lotò, per pauc qu'ajas emplenada una grasilha de naissença, a la comuna, un vintenat d'ans per abans.
- Alara, i vau, alara content d'èsser papeta?
- Òc-ben, mas çò que me fai susar es d'èstre, ara per ara, marridat a una mameta...

   Malurós, de qu'aguèt pas dich davant ieu l'aparaire primièr de las mametas!! Ieu que me fau una fèsta cada còp que ne vesi espelir una de nòva, que n'avèm mestièr, qu'a la longa las ancianas se gastan e venon ranças. A ieu que faguèri "Ràdio Mametas", a ieu que butèri la crida bèla aicí meteis de "Gardarem las mametas!"

   De que me venguèt pas dire aquel amòrri, aquel innocent de Niana, a ieu lo militant de la primièra ora pels dreches de la mameta. Ba sabètz lo principi de mametetat:
- Totas las mametas naisson al mametum liuras e egalas en dreches.

   De segur, anatz dire qu'aquò m'es aisit, que seriái colhon d'escopir dins la sopa, de tugar la mameta de la retirada daurada, de mossegar la popa que me noirís amai siágue rafida e passida. Verai, mas de qu'i pòdi se siái enamorat a de bon de las mametas?

   Pasmens,... pasmens de còps, la mameta me pren la tèsta!...

   O avètz remarcat, basta de metre un carri sus la plaça dau vilatge, e las mametas, amai se sabon pas encara onte va lo carri s'afanan per montar. La mameta contemporanèa quand es pas davant los fuòcs de l'amor a lo fuòc endacòm mai per s'anar espacejar. E, que las cambas li fagan mal o pas, l'auça, l'auça la cambeta, la nineta, per pojar sul nauçapè de l'autobús.

   Dins mon mestièr de barrutlaire, de rebalaire, quand n'ai un sadol de mon de qué dau cada jorn, tapenada, adòba de singlar, brasucada de muscles, crostada de fricòt d'escobilhas, aurelhetas,... m'agrada de m'encanalhar lo gargalhòl, prèsi l'aventura culinària, aimi de tastar a las cocinas exoticas dels paises que nos enròdan.
   Conoissi un estanquet sul pòrt de La Ciutat que me servís una bolhabaissa de primièra, se monti en Cevenas me confli de tripons a las castanhas e als cèps, de cagaraulas o de brandada dau costat nimesenc, e quand passi Erau manqui pas cada còp de m'engolir un caçolet que ne siái agromandit.

   E es aquí lo picar de la dalha.

   O sabètz que la Santa-Verge venguèt a Lorda per dire que la lenga nòstra es la lenga oficiala dau Paradís. Se la maire parla Bigordan aquò vòl dire que l'occitan es la lenga mairala de Dieu, pas mens.
   Diguèt tanben un parelh de causas e mai que mai, cresi, de faire peniténcia. Çò que fa que, quand los carris claufits de mametas passejairas s'adralhan cap a Lorda, abans que d'anar faire peniténcia una setmanassa, fan estapa long dau camin per s'emplenar l'esquipòt. E l'autre jorn quand m'arrestèri a Castelnòu d'Arí per endavalar un caçolet plan susat, al volant de ma veitura, las mametas golafras m'èran passadas davant. N'i aviá pas pus!
   Es verai que lo caçolet es de bona mangisca per las mametas, ten al ventre e cal pas tròp mastegar per aquelas qu'an de problèmas de dentièrs. Mas ont anam se las miliassadas de mametas nos tiran lo caçolet de la boca! Quina insecuritat dins nòstra societat! Cal que tot torne per çò que tot s'engruna. Ont anam!

   La mameta me pren la tèsta e se lo manja mon caçolet, alara vòli cridar:

Gardarem lo caçolet o farem tot petar, ... amai las mametas!

Lo "ring" o the circulada

2011-04-17T07:08:00.000-07:00

   Un còp èra, la prima vesiá se voidar las glèisas triomflantas pel campèstre dins de processions interminablas, dichas de las Rogasons. Peta-candèlas, tanècas, beatas, manja-paters e manja-bon-Dieu, tot lo bon pòble apapesit airejava sas pregàrias a las croses dels camins, croses que son totjorn quilhadas a cada sortida de nòstres vilatges.
   Aquí lo capelan presicava e puòi, amb son asperson, benesissiá las tèrras e las culhidas a venir. Se caliá petaçar per que benesiguèsse dins la bona endrechièra, dau costat de nòstras vinhas mas sens que se sarrèsse de tròp, per pas, qu'amb son aiga-senhada, nos las empeguèsse de mildió!

   Es d'aquel temps que nos ven l'istòria famosa dau pichòt enfant de còr que, amb la crotz que portava, agantava las brancas nautas d'un cerièr, comolas de fruchas maduras, per se'n conflar el e sos acolits de collègas, dins lo temps que lo capelan predicava. E lo Soissa, lo cap de procession de lor tombar dessús:
- Maluroses avètz pas vergonha de manjar de cerièras dins lo temps de la pregària? Es un pecat gròs!
- Es pas un pecat qu'es lo bon Dieu que nos las a fach passadas!
Dins lo temps dau repotegal lo capelan, lo Sant-Solelh e tota la còla avián tirat camin, e l'autre de se calcinar mai:
- Ane, despachatz-vos que lo bon Dieu es als diables!!!

   Uòi es quicòm mai. Un autre dieu es a l'onor: Bacus. Los paísans d'en çò nòstre an solfinat la combina per crebar pas, e vesèm florir d'en pertot de circuladas vinhaironas. Te fan d'estands al mitan de las vinhas, espacejats los uns dels autres de quauques quilomètres, amb de mangiscas bonas e las bevendas que cal per las empassar.
   Aquí, per salivejar, los amusacaisses e los muscats umoroses; un pauc pus luònh lo cauquilhum e lo picapol, per tugar lo verm; las ensaladas per se lavar las bocas, las carnsaladas e lo rosat glaçat; los peisses e los blancs secs; lo trauc dau mitan a la fina dau lengadòc; los mata-fams e los roges ufanoses, per pas que la pèl dau ventre se pegue a l'esquina; los cabecons e los vins fustejats, lo rebalum e aquel que petoneja per faire Dieu de son ventre... E ne passi.
   Un fum de suedeses, de francimands, d'alemands, d'angleses, a fòrt poder de crompa, se marcan per faire lo "ring" es aital que dison circulada aqueles colhons dau Clapàs. Contra un planh-ponh de pecunhas, armats d'un veire e d'un capèl de palha, tot aquel mond de l'ubac començan son camin de crotz, estacions a cha estacions. Seguisson lo cairrairon que serpateja mitan las vinhas biodinamicas, de mai en bio e de mens en mens dinamicas, que te fan de vin de garda a trente-uòch euròs la botelha. A n'aquel prètz gardatz-lo!

   E lo solelh plomba e tusta suls tastaires que s'ensolelhan, las cigalas embriagadas de chuc cantan per aqueles que s'encigalan. N'i a que broncan, d'autres que s'aplatussan. La sèrp dels encapelats fa de mai en mai de ziga-zagas. Quand se'n van semblan que se'n tornan, an perdut lo nòrd a de bon, a jamai e per totjorn. Son assadolats, enchusclats, encatarinats, pintats, enchichorlats, bandats, petats, empegats...

   Al pus prigond de las blacas, dins l'ombra fresca, los vinhairons comptan la recèpta.

Partiguèron cinc cents, paguèron lo prètz fòrt

E pas cap demest eles, se'n tornèt al pòrt!

La Meteòc

2011-04-11T12:26:00.000-07:00

Nòstra lenga d'òc es claufida de reprovèrbis meterologics emplenats de sapiénçia coma:

Se bufa lo vent dau costat de Fukushima,

Pren ta banasta e vai te'n campairolejar.

o encara:

Se vòs mentir, parla dau temps.

   E ben, messorguièr coma un desrabaire de dents es aquò que me prepausi de far, dins aquela: de vos parlar de la pluòja amai del bèl temps. E se los ancians avián ressorças a n'aquelas dichas claufidas de saviesa e de còps comolas de colhonitge, per s'ensajar a endevinar lo temps que fariá, es qu'avián pas luònh se'n manca los mejans de l'omotecnicus que sèm.

   Ara basta de quichar sul boton del fenestron per prene lo temps. Es mai aisit que de dobrir la fenèstra per agachar lo cèl! Solament dins la doça França escanaira, tot es centralizat amai la meteò que te dona lo temps de París e un enrabolhament de las tendéncias, sens tròp de precisions, a l'entorn de la vilassa. Semblariá qu'en França n'i aguèsse pas qu'una!
   Quand son en vacanças los parisencs o que van passar sas dimenjadas endefòra avèm drech a una atencion particulara per las cances: montanha o ribas de mar. Pas mai.

   Alara al país cadun de se petaçar a son biais. Conoissi un papeta que s'es abonat al satellit pas que per aquò. Agacha de longa la cadena meteo e quand vei bolegar l'anticiclon lo va cridar sus la plaça, als quatre vents.

   Mai encara. Un jorn a l'ostal, te vegèri lo paire, qu'agachava Roland Garròs sus la television. Imaginatz mon espant, el que sap pas solament las règlas dau tenís.
- E ben, de qué fas aquí, plantat coma un pòrre, a agachar aqueles pelucres?
- Amai que me'n fotes d'eles, agachi lo temps que fa a París. Vèses plòu. An sortit los tendolets. Aquò vòl dire qu'al nòstre Tarrau se va levar e que poirai anar sulfatar!

   Urosament i a l'internet. Per nautres, al vilatge aviam fins ara, sonque lo debit bas. Lo debit bèl èra reservat a la sèrva d'aiga dels cagadors e encara abans que lo departament nos venga pompar la sorga e raubar l'aiga per asaigar de pelencs angleses dins los giratòris dau Clapàs, angleses atanben.
   Ara per ara nos an quilhada una antena debit-naut amont lo puòch, antena que marcha a l'energia solara. Solament aqueles cagadurs an pas installat pro de captors fotovoltaïcs, çò que fa que quand i a pas de solelh, i a pas internet. Doncas, agacham sus internet la meteo per saupre se l'endeman internet marcharà. Per poder agachar la meteo!

   N'i a un qu'es al fial mai que nautres, es lo Sarkò. El, sap ja, de meses abans que se va prene una raissa, un lavaci dels bèls per las eleccions venentas. Doncas a fach l'estòc de parapluòjas, per metre sa cata-banhada de Carla a l'abric, a 7000€ l'exemplari. Es lord que fa plòure! A n'aquel prètz se seriá poscut crompar una vèsta granda, una levita impermeabla!
   Se ditz, qu'aqueles amòrris de Cherborg, que li vendèron los parapluòjas, an per los ensajar, escampat dessús de bolas de petanca. Sarkò dejós fasiá lo bochon, lo let!
   L'an sonat Para-Pactum lo parapluòja. Para-Colhon òï! Qu'es plan conoscut que tojorn los atemptats se fan a la bola de petanca!

   Farà lèu un an que los bèlgas, que son pas tant piòts que çò que semblan, se passan de governament. Macarèl! de qu'esperam per faire coma eles. Coma o faguèt en son temps l'inventor dau paracasuda, lo Sebastian Lenormand, vos prepausi d'escampar lo Sarkò per la fenèstra de la tòrre de la Babòta, amb son parapluòja, per veire se s'es pas fach engarçar pel mond de Cherborg que sèm encara un còp nautres que pagam!

   E òc, coma o disián los ancians:

Plòu totjorn suls banhats !

La nuòchada internacionala dau reborsièr

2011-03-30T11:02:00.000-07:00

   L'òme modèrna es una feda. Auriái poscut apondre una feda ronhosa, mas uòi siái plan lunat e dirai puslèu una feda perduda.
   Mas que degun me venga pas parlar de l'intelligéncia dau tropèl! Çò qu'es entendut per las bedigas o es pas per lo tropèl uman, vertadièrs motons de Panurg que sèm.

   Basta que d'agachar las coas interminablas, de nuòch, en ivern de còps, que d'unes fan per se crompar la darrièra Nintendo, cresi que se sona la tres divessas o quicòm aital, o lo CD novèl de Jòni, benlèu lo darrièr abans que se momifica a de bon e que siágue panteonizat.
   Mai encara, las estinhassadas e desrabatge de conhonhons lo jorn de la dobertura de las sòldas, a pas d'oras, per se crompar a 50% lo tapa-pecat de dentèlas que tornarà alucar la flama dau fogau quand se conjugarà lo dever.
   E se onze cabras descloscadas e subrepagadas, que pican dins un balon sus un prat apelenquit, enluòc de pèrdre o de faire la cauma coma de costuma, se meton a ganhar, tota aquela motonalha abestida, vendrà isterica trepar los Aliscamps de París.

   Ò vai, tot es plan combinat per los mèstres dau tropèl: de l'apasturatge mediatic dau cada jorn, a l'estiva d'agost en riba de mar o a l'amontanhage ivernenc. N'i a que pensan! E, per pas que son fedam se faga de lagui e se dona a la demingra abans lo cotèl dau maselièr, t'escampan de podre d'embòrnia.
   Ne vòs, n'as!

   Te menan aqueles bons pastres de la jaça mondiala dins la dralha que li agrada de te faire seguir. Ara, an la tissa, per nos enlusernar un pauc mai, de faire de caduna de nòstras bèstias jornadas, de jornadas internacionalas de quicòm.
   De la jornada sens veituras a n'aquela sens telefonilhet, o a la Sant-Valentin, dedicada al amoroses, que se te'n tornas a l'ostal sens ton ramelet de ròsas te prendràs una espolsada tsunamica que t'ensenharà coma lo monta-mametas aviá rason.
   Te fan, per exemple la jornada de la francofonia que se poiriá sonar tanben jornada de la bretonofobia o de l'occitanofobia... E benlèu per se rescatar vòdan una jornada a las lengas mairalas, pas qu'una, e òc an pas perdut lo babarròt. Se cal afanar de parlar un jorn dins l'an e de se calar los autres.
   I a tanben la jornada de l'aiga. E lo vin? De qué ne fan aqueles arlèris beveires de pissa de ranas?
   E puòi i a de causas mai risolièras coma la jornada mondiala de las zònas umidosas que deu èstre a mon vejaire quicòm de calhòl, aquela de la jupa que me sembla indispensabla a la subrevida de l'espècia o aquela dau lavatge de las mans. Te cal esperar un an per te lavar las mans, pas que las mans. Al cap d'un an i auriá benlèu mai preissat a lavar: conoisses la cançon de carnaval, los pès, los pès, los pès ... amai lo cuol benlèu, non? Per lo cervèl, es ja fach, plan fach.

   Enfin auriái poscut desparlar de la jornada internacionala dels cagadors mas ieu siái pas concernit, en bon occitan, enfant de vinhairon, me'n vau cagar a la vinha. De qué volètz quand lo plec es pres.
   E puòi l'auretz comprés, siái un moton negre, aimi pas de cagar e de dançar amb la musica. Me farai sonque per ieu, una jornada mondiala o puslèu una nuòchada: la nuòchada internacionala dau reborsièr!

"Aicí se sosca en Occitan !"

2011-03-23T12:20:00.000-07:00

Mon fantasm lo mai secret, mon pantais lo mai bèl seriá estat de me faire copar los pels per Jansemin, lo perruquièr agenés e de l'escotar, aquò fasent, declamar sas poësias. O pòdi dire, s'aviái viscut a n'aquela epòca e d'aquel temps seriái estat dau suc pelat, rasclat e de la codena lusenta.

E quand agachi uòi dins las fèstas occitanas mon pòble borrut, pelut, mostachut e barbut, dels pelses longaruts, me disi qu'un poèta perruquièr, a la dintrada dau sègle XXI, nos fai bravament mestièr!

   Enfin me pensavi aquò fins a l'autre jorn, que tombèri sus la lista de las entrepresas labelizadas "Òc per l'Occitan".  Aimi aquela iniciativa subrebèla de l'IEO. Las entrepresas qu'o vòlon se marcan segon tres grases de practica de la lenga en son dintre per que los consumeires occitans e avisats las poscan causir, parlar sa lenga per sas crompas en luòc d'enriquesir la cordilhada d'entrepresas francimandas qu'an pas besonh de nòstres sòus.

   E de qué te vegèri pas dins la tièra dels estampilhats: "Òc per l'Occitan"?  Un perruquièr, i a un perruquièr que te copa los pels en quatre e en òc! Pas qu'un, te l'acòrdi, mas n'i un, dins Tarn, a Sant-Sulpici. Ne parlèri als amics e avèm rason d'aver decidit de nos anar far copar los pels a Sant-Sulpici!
   Mai encara, anam organizar un autocarri que nos menarà totes amassa a la tondeson e al desbosigatge de colinas. Çò esquerrièr es de sincronizar la buta dels pels de totes mas montarem per la luna vièlha venenta. Tant qu'a far, anar e tornar cinc cent quilomètres, un còp plumadas las tufas de totes, farem una virada de las bèlas que nos menerà dins d'unes restaurants e dins lo trentenat de domènis viticòlas labelizats. E se lo caufaire, un pauc pintat, un pauc encigalat, nos engruna l'autocarri, l'amic Roqueta de Clarmont d'Erau lo petaçarà en li parlant a l'aurelha en òc.

   Per butar un pauc mai luònh l'exercici, en espepissant aquela lista famosa, podèm faire un retrach robòt de l'occitana o de l'occitan de uòi. Es un sabentàs de primièra, mai que mai o cal dire dins sa lenga; festejaire de la granda saca que vòl beure, manjar e dançar al país; plan sapat, plan cultivat, plan apasturat de bonas causas, aima las vacanças e enrega de còps que i a los camins traversièrs que quatre avocats son marcats dins la lista per nos defendre e plaidejar en lenga nòstra! Siái pas segur qu'aquò ajudèsse a se sortir de l'embolh, mas cal saupre se faire plaser, e de tot biais i a pas de presons labelizadas.

   Òsca doncas a l'IEO per aquela idèa tan bèla, amb benlèu un pichon repròchi, puslèu una manca. Seriái estat quicòm mai d'apondre al tres nivèls actuals, "l'occitan nos agrada", "parlam occitan", "l'occitan es pertot" un nivèl quatre. Pas que pels pantaissaires coma ieu: "Aicí se sosca en occitan !"

   E òc, se sosca que s'aviái viscut dins lo temps de Jansemin, lo perruquièr...

Los V. P. P.

2011-03-14T13:17:00.000-07:00

   Se i a un daquòs que m'empepina e que m'entaina, que m'enferonís e que me fai montar sus ma figuièra es aquela vòga dels V.I.P.: very important person, çò dison. La television, los medias e las marridas ràdios nos conflan de longa amb aquò, nos fan miralhejar la vida excepcionala d'aqueles despiucelaires de noirissas, bufècs coma de tamborns traucats, que petan dins la seda.

   Ont que siagues, ont que te n'anes i a de pesolhs revenguts que pòdon pas caupre dins sa pèl, que te passan davant per se prene las plaças de las bonas, s'afatonir sul radassièr e te daissar lo cadieron.
   A eles lo lièch mofle dins la clinica privada e lo cirurgian de tria per son agacin, a tu l'espital public sacrificat per emplenar son pòrtamoneda e l'intèrne novelaire per ton cancèr, l'avion privat per la marquesa of London per venir veire florir una ròsa dins son castèl segondari en Luberon (aquò es vertadièr!) per tu la bicicleta e lo geranium (aquò tanben!), per eles las lòtjas a l'estadi, lo cairat VIP:
0 = VIP² mon amor !, las projeccions, vendas e seradas privadas e patin e confin...

   E d'aquel mond que se montan lo cocò, ufanoses, auturoses, orgulhoses, vanitoses, pretencioses e glorioses que se pavonejan e que cagan de relòtges, n'i de mai en mai.
   Es pas de creire mas sèm enrodats sonque d'engènis, que son totes creators, ingeniors, quadres superiors.Valent a dire que los autres li son inferiors. Mas en lenga nòstra quadre se ditz tanben encastre e los encastres los fotèm a las cantonadas, amb los trastes, al bordilhièr que servisson pas a res.
   Amai lo conse de Cuja-las-Olivetas, un conse de patin-patan-pas-res, a empegat, aquel amòrri, una cocarda a sa veitura per se despartir dau vulgus e serà lèu un piòt de mai legion d'onorizat dins la galinièra elisèa.

   Ieu prepausi, per los destriar a de bon, de los sonar los V.P.P., los Vertadièrs Personatges Pichons o se preferissètz los Vergonhoses Personatges Pudents.
Que o cal dire, pudisson qu'enfalenan los òlis onchoses, lo grum gròs, mas aquò rai que coma disèm al nòstre çò que pudís, perís! L'òli de marrida qualitat davala als infèrns, e la grunada finís totjorn quichada dins la semau!

   Quand son pas los òmes que d'espereles se meton a despart, es la societat qu'o fa per eles.
   Aital avèm vist florir fa ja quauques temps de plaças d'aparcament reservadas pels andicapats, perdon ai broncat, per las personas de la mobilitat reducha. Òsca!
Puòi an seguida las plaças per las femnas emprenhadas, per las familhetas amb la carretona, pels vièlhs qu'an de mal a se rebalar,... Las plaças pels cons, perdon pels mals comprenents, son totjorn al fons a una lèga. Avèm pas finit de marchar!

   L'autre jorn, agachant aquelas plaças d'apargament, voidas per una bona part, me prenguèri a soscar. Per qué pas faire al nòstre, còsta totas aquelas plaças reservadas, una tièra de plaças, una molonada, un fais, pintradas de rojas e marcada de la crotz d'aur, sonque per aqueles qu'auriam macarelizadas sas veituras. Amb una plancarta, pichoteta, que i auriá escrich dessús:

"Se vòs ma plaça, apren ma lenga!"

L'api

2011-02-24T10:27:00.000-08:00

Mon quenque me contava aquela, e coma èra pas un messorguièr de segur qu'es vertadièra !

   Se debanèt dins lo temps dau paure mon papeta rance, benlèu dins l'entre-doas guèrras. N'i a un dins lo vilatge qu'aguèt l'idèa subrebèla de vendre son rasim de taula, de chasselàs daurats e meravilhoses, a París, e de los mandar pel trin a vapor.
   Se pensava de faire fortuna, mas i a pas mai caïn e raubaire qu'un parisenc, levat dos o tres parisencs! Enluòc de tocar l'argent de sas fruchas, se recebèt per mercejament, la factura dau transpòrt dels rasims, que çò disián aqueles rufians èran arribats invendables.
   L'annada seguenta, los ancians se mesfisèron e prenguèron la costuma de montar amb lo primièr viatge, dins la vilassa escanaira, per vendre eles sas fruchas. Los enfants, al nòstre fasián la culhida e l'expedicion, los vièlhs recebián lo rasim per lo vendre e demoravan la sason amondaut. Se la passavan doça.

   Sabètz coma son lo mond dins un vilatge. Quand n'i a un, un pauc mai esperdigalhat que los autres, qu'ensaja de cantar una mèssa novèla, totes se trufan d'el. L'an seguent, se las causas se son plan passadas n'i a quatre o cinc per faire lo còr, e l'an d'aprèp tot lo mond es a la procession !

   E doncas i aguèt d'unas borronas, per montar a París amb los autres. E un d'eles, pel primièr còp de sa vida, anèt al restaurant e contava:
" - Anèri al restaurant a París. Dintrèri dins un ostalàs mai bèl que la comuna de Pinhan. I aviá de cortinas que penjavan, de lums e de taulas d'en pertot.
Un tipe me venguèt veire, negrevestit, camisa blanca, emparpalhonat. Polit coma un enterraire dau Clapàs. Me faguèt seire a una taula e me diguèt:
- Pour monsieur, ce sera a la carte ou au menu?
- Pecaire, pecaire, las cartas i jògui cada ser, al cafè, a Pinhan, amb los amics, donatz-me puslèu lo "menut".
Me balhèt un carton que dessús i aviá un fum de causas d'escrichas, en pichon e en francimand.
Ai, ai, ai! Ieu, siái passat per l'escòla mas m'i siái pas gaire arrestat. Sabiái pas legir, encara mens lo francimand.
- Monsieur a choisi?
- Òc-òc prendrai, eu, qué, eu, aquò e aquò, dèu èstre bon.
- Monsieur a choisi le consommé Viennois et le céleri de Paris, très bon choix. Je félicite Monsieur.
M'aportèt de bolhon, dins una taça a cafè, lo consommé Viennois e puòi, aquel piòt, m'aportèt d'api, a ieu que lo pòdi pas véser.
Puòi comprenguèri:
- lo céleri de París es çò-mème que l'api de Pinhan.
E me forcèri a lo manjar, aquò me fasiá montar lo raca-vòmit.

   A mon costat, n'i aviá un que se manjava un perdigal, amai s'aregalava. Se lecava los dets de tant qu'èra bon son perdigal. L'acabèt e faguèt:
- Garçon, idem !
Al cap d'un moment, una domaisèla li portèt un autre perdigal.
Ieu, encapèri tot. Dins la parladura de París, perdigal se ditz idem, e pardina, faguèri çò-mème.
- Garçon, idem !

   E l'autra idòla, que me tornèt portar d'api !"

Als baugs!

2011-02-19T12:43:00.000-08:00

Es concebut !!! Es al tèrme d'una vesprada de las bèlas qu'Innocents, Ases, Badaires, Cagaraulièrs, Sauta-Ròcs e Espelhats se son endevenguts dins son esquichament de comprenèla per faire espelir çò que serà:

lo Cercle Occitan Max Roqueta.

   Durada de gestacion prevista a l'entorn de quatre setmanas per que sénher lo prefècte de la republica escanaira francimanda aja lo temps de tamponar dins la bona casa, legit e aprovat, amai s'es pas d'acòrdi que per un còp avèm tot fach coma cal.

   Mas nos traparem abans per trincar a aquò e a tot lo demai a l'entorn de Jaume Landièr que nos vendrà parlar de son libre: Als Baugs (IEO edicions ) dins lo talhièr salvatge e descabestrat d'occitan en libertat que tendrà luòc a la calandreta la Garriga al camin de Carabòta, darrièr lo licèu agricòla, a Ginhac lo dimècres 23 de febrièr tre 7 oras dau ser fins a pas d'oras.

   Doncas per resumir que totes aqueles que li mancan un cercle, totes los capbords, calucs, ilhauçats, fats e fòls, que totes aqueles que son pas a carrau o que partisson en berigòla, aqueles qu'an perdut l'oremus o virat sa cabucèla se recampan a l'entorn d'aqueste especialista de tria dau baujum e vengon amb nautres faire un pet a la luna!

Metrem lo Jaume sus la grasilha e nos congostarem!

Segon la formula consacrada: "Venètz e portatz", qual lo beure, qual lo manjar, qual lo dire!

Per totas entressenhas: cercle.occitan.max.roqueta@gmail.com

Umor, amor e mòrt.

2011-02-10T10:20:00.000-08:00

Aquel es dedicat al mond de Seta...

que se prengon pas la tintaina pr'amor de ieu.

Anatz dire qu'aquela passa aquò me tafura e me calcina, mas es vertat, ai de mai en mai la peta de morir.

Me pensavi ieu, coma Brassens, de passar ma mòrt en vacanças, una eternitat de repaus eternal es ben lo minimum sindical après aver tressusat tota una vida de trimadís fins a setanta, benlèu ochanta ans...

   Mas non, amai siaguèsses mòrt, te venon encara ficar en caire!!!!

   Bon, sabiái ja qu'un còp partit pel cementèri, me caldriá coma tot lo mond al nòstre, tornar per votar còp o autre. Ieu que l'ai pas jamai fach de ma vida vidanta, m'èri fach una rason a l'idèa d'èstre un ciutadan exemplari dins ma mòrt mortanta.
Pasmens aquò pausèt problèma a un amic, quora sa femna qu'èra pas sortida d'aquí, se trachèt qu'un dimenge d'eleccion, aviá quitat lo cementèri per montar votar a la comuna, sens s'arrestar a l'ostal.
T'i passèt una espolsada de las carabinadas, tombèl entrepausat, amai quicòm de brave! Las aurelhas, qu'aviá pas pus, li fiulèron longtemps.

Mas ara per ara, de qué t'apreni uòi? Que van faire PICHONAR los mòrts!

   Me diretz tant qu'a èstre reddes, tant val n'aprofechar. Mas d'aquí a faire un pichon.

   E puòi, èra puslèu un dels bons moments de la vida que de se fabricar un drollet amb sa polida, dejós lo plumon. (amai dessús!) D'un autre costat, un còp mòrt as una bona rason per pas te levar la nuòch, quand brama lo nenon!

   Mas çò que me fai galinar la pèl e que m'espauruga que non sai, dins aquelas practicas novèlas, son los intermediaris: los emplegats dau laboratòri que se pòdon engarçar dins los topinons d'òli de bragueta.
   Un còp mòrt siás pas solament segur d'emprenhar ta legitima. Imagina-te que tas semenalhas vengan engrossar una blanca-pèl, parla ponchuda e cuol cosuda, que va ensenhar a ton enfant, dins sa parladura franchimanda, dins una autra lenga que la teuna, nòstres aujòls los Galleses, Simon de Monfòrt lo Brave, Napoleon lo Grand e Sarcolha lo Bèl! L'orror.
   Encara pièger, ta femna se pòt faire embarrassar per un autre topinon que tu! Aquò passa l'òsca, es lo comble de l'engana, èstre cocut per un mòrt. Ja ton pichòt serà un enfant de garrolha, mas tu, seràs embanat per un collèga mòrt ad vitam æternam.

   E los paures Setòris que morisson dos còps. Fasián totes per se ganhar las trempas, qual lo pescaire, qual lo marin e cadun o sap qu'es dins la marina que i a lo mai de cocuts.
   Paures Setòris, mai mòrts e mai cocuts!

Topinon or not topinon ?????

La "primièra" pèira.

2011-02-05T13:56:00.000-08:00

   Me'n tòrni d'un acamp de chantièr. La reünion de chantièr es un exercici perilhós, riscós e dangierós que mai d'unes s'i son fach plumar, pelar, e rasclar. L'escomesa essent de faire acreire a un arquitècte pas totjorn amistós e a son client pas totjorn ninòi e qu'en mai te deu pagar a la fin, que sas òbras son ton sol pensament, que l'ànsia que n'as te copa lo beure e lo manjar, e que lo chantièr sera acabat en temps e en ora!!!
   La reünion de chantièr es lo temps de l'esbrofa, de la craca, de la messorgassa qu'a costat lo poquèr es un passatemps de tanècas e de peta-candèlas.
   De còps que i a, aquò pòt mal virar. Ne vegèri d'unes, espatlutasses e calossuts coma de rugbimens de l'ASB de las annadas septantas e ochantas, plorar coma de Magdalenas davant un arquitècte sadic qu'a lo poder de te menar, cap e tot, a la quincanèla. Òc-ben, tot lo mond o sabon que l'infèrn es pavat de tèstas d'arquitèctes.
   Pasmens un còp qu'as fach ton trauc de monta-mametas es puslèu un bon moment, espectacle gaujós de la comèdia umana que se jòga davant tu.
   De Ricardo lo magnific, que veniá en reünion a Antigòna amb sas "nebodas", de bombas bombudas e popudas que pas que de las veire te sacavan lo fuòc a te cremar, coma un paure catar d'un còp èra, partit en fum sens consolamentum o a n'aquel que doblidèt dins la construccion d'un collègi l'asaniment, pas qu'aquò!
- Sénher, Arquís ont los branqui los cagadors?
- Macarèl, los toats ai doblidat los toats.
Calguèt tot petar per faire passar los tudèls.
E lo mondin d'Airbus que volontava un bastiment coma un avion, al desen de milimètre, e que s'acontentèt d'un ascensor tròp cort. O l'endevinhaire d'un vilatjòt de Garona-Nauta que capitèt pas a predire los nòus meses de retard de las òbras.
   Ne poiriái contar fins a deman mas çò que me desconcertèt uòi es quicòm mai. Èrem a aprestar la pausa de la primièra pèira d'un chantièr bèl. Lo grum gròs, los òlis onchoses devián davalar de París, un diluns de preferéncia, per passar, al despenses de la republica, la setmana al nòstre, en riba de mar. E l'arquitècte de se virar cap al maiçon:
- Me faràs un trocet de paret pas luònh de la rota, qu'es aquí que pausaràn la primièra pèira sens s'enfangassar dins nòstre tautàs.
E ieu paure innocent de Niana de demandar:
- Mas comprèni pas, lo bastiment deu pas venir a tocar la rota?
E lo maiçon de s'espetar:
- Figura d'amòrri, se sabiás! Un còp que se'n son tornats, los parla-ponchuts, la "primièra" pèira, la cargui sul camion e la pòrti a l'ostal. E amb totas las "primièras" pèiras qu'ai, poiriái faire un ostalaràs!
- Aquela empega!
   Siái tombat de cuol, bocabadat, m'imaginavi aquela molonada de "primièras" pèiras, d'unas benesidas per d'avesques, d'autras adobadas per de ministres o de deputats, cavadas en son dintre amb lo pergamin per las generacions futuras, amonteladas dins lo camp dau maiçon!
   Soscavi al palm de nas que tiraràn, dins quauques sègles, los archeològs dau futur se tomban sus aqueste clapàs. En mai, que començan, los tocamanetas d'amondaut, de remplaçar lo pergamin per la clau USB, mai brancada e dins lo vent, mai mediatica. Ieu, qu'ai de mal a l'ostal a faire parlar entre eles dos ordenators crompats a dos ans de temps, aquò me questiona.

   L'avètz ausida tan coma ieu la paraula d'evangèli:

"La pèira daissada de caire pels maçonaires

es venguda pèira de cantonada."

Nòstra societat fa lo contrari, e tan melhor que son pas totjorn bèlas sas construccions e pas totjorn ont cal que siagan. Sens la pèira primièra seràn mai lèu desboseladas e engrunadas, la launa tornarà launa e la tèrra nòstra se tornarà engarrigar.

Pro vièlh ...

2011-01-29T08:34:00.000-08:00

   Encontrèri uòi, un paure papeta que se donava a la demingra. Lo Midi-Libre grand dobèrt sus la taula, a la pagina dels decèsses, me diguèt:
- Comprenes, quand vesi aquí lo nom de las vedetas, siái un pauc sus la pagina dels companhs d'abans e, quand agachi son atge, vesi ben que fa un brieu que ma chifra es dintrada dins las detzenas interessantas.
Ara per ara o sabi, siái pro vièlh per faire un mòrt.

   Paure vièlh.
   Mas o sabèm totes, pecaire de nosautres, qu’un jorn nos caldrà laurar amb l’òs bertrand dau costat de Santa-Repausòla, demorar un temps, coma dison los Clapassiers de bon grum, al maset de Sant-Lazare* e pels espelhats de Puòch Abon, que ne siái un, se sapar de rove clar, e seguir un darrièr còp la sola avenguda dau vilatge: aquela que mena al cementèri.

E cadun de dire, dau moment que podèm pas faire mai, sos vòts per quand l’Auriva se presentarà per lo dalhar e, de contar d’exemples bèls…
   Lo Joan, òme brave entre totes, reborsièr que non voliá seguir la mòda en se fasent encendrar, e mai que mai espaurugat a l’idèa qu’aquò li siaguèsse tròp dolentós, se desirava despertar mòrt. Es çò que li arribèt un matin polit de prima que faguèt plan rire sos eretièrs.
   Un autre, d’un vilatge vesin, sentissent se sarrar la mala ora, faguèt cocinejar per sa femna un plataràs de tripons que n’èra agromandit, se lo chapèt abans que de cabussar per l’eternitat, de cara dins l’escudèla, per benastre voida e plan salsada.
   Atanben, remembratz-vos la secaresa de 2003, que veguèt tant de vièlhs parisencs tibar l’artelh, abandonats per sos enfants qu’èran al nòstre, en riba de mar, a se rabastinar lo tafanari. E puòi, acusèron lo govèrn, caïns de parisencs, d’aver daissat morir los seus. Los ministres usclats que se‘n tornèron lèu-lèu al carbon dins lo caud de l’estiu e n’aprofiechèron per nos raubar, entartufats de ministres, un jorn feriat.
   Doncas, dins aquel estiu de caumanhàs, se moriguèt un vièlh dins un vilatjòt de Gard, pas qu’un. Passat nonanta se fotiá pel còl, en mai sos tres litres de vin, coma totòm dins aquel ròdol de miliassada de vinhas, un parelh de pastís abans cada repais. La familha, digna, diguèt pas ren e faguèt pas borrola, rambalh o procès a degun, ça que la es la secada que l’aviá tuat…
   E lo caçaire de Puòch Abon, qu’un atac lo te prenguèt a l’espèra, a la broa dau planastèl que senhoreja sus la gòrjas d’Erau. Quand se tampèron sos uòlhs pel darrièr còp, siaguèt per abraçar de son agach la davalada suls sèrres tant aimats, dins una garriga respelissenta d’aprèp pluòja, embaumanta de flairas autonencas.

   Vaquí per las capitadas bèlas, los ancians que nos an ensenhada la dralha de seguir.
"Capelada, dònas e sénhers dau passat, vos podètz pausar ara, e saborejant vòstras flors de Totsants, daissar faire los novelaires que per aquò fai pas mestièr l'experiéncia!"
Sus ton curriculum-mortis basta que d'una linha, la primièra, per aver drech al passapòrt per Tèsta-seca...

Ane quand cal i anar, i cal anar, e, òu, cadun son torn, e butetz-pas! »

*Sant-Lazare es lo cementèri bèl de Montpelhièr

EN SÒLDAS

2011-01-26T10:02:00.000-08:00

   Per un pòst legit, ne podètz legir a ren non còst, dos o tres de mai, fins a l'agotament dau blòg.

   N'aprofièchi per vos parlar de mòda, amai se siái pas lo mai assabentat, luònh se'n manca, per aquò far.
   Mas pas res arrèsta lo monta-mametas!

   Es verai que nautres, al vilatge, sèm escaissats los espelhats, que los ancians s'aimavan pels bòsques a faire lo carbon, las plantas, la lenha e èran vestits, de punta de clar a boca de nuòch, de traucs e de petaces. Çò important,  per córrer las garrigas, es d'èsser calçat espés. E puòi al nòstre avèm totes de solièrs montats, amai las mametas negrevestidas que son en basquetassas blancassas: los Niqués çò dison.

   Mas ieu, quand davali al Clapàs m'aregali de me pèrdre per la vila, d'espinchar las micoquetas, d'agachar las vilandresas, de solfinar las tendéncias...
   E o me cal dire, d'aquela passa sabi pas tròp ont penjar mon lum. N'i a que t'arriban enropadas dins de levitas que lor potenejan los artelhs, d'autras que te cargan de gonèlas rasapets e de bòtas longas, longas... coma per anar a las cagauraulas. Crenti que se banhen lo tafanari dins las èrbas longas, longas...
Ne vegèri d'unas totas espintadas de clavèls, que semblavan crucificadas, als braces de caga-bragas, tan paures, que non se podián crompar un panèl de camisa.
   I a de misèrias a la vila...

   Al Clapàs te dison pas ni bonjorn, ni putan, ni mèrda mas comunican de longa. A la man an lo telefonet, un "escotaire" sus cada aurelha, per benlèu ausir tindar la Campana de Magalona, mas fai de temps que los Dissabtièrs* se son calats. N'espinchèri un qu'aviá coma un relòtge de ponhet, un GPS, que li disiá de sa votz sintetica ont anar. Aquò l'empachèt pas de marchar sus un estront de chin qu'èra pas encara satelizat.
   Cresi qu'an completement perdut lo babaròt, aquel paure mond, d'aital s'entopinar dins sa burca electronica!

   E puòi, aquest'an n'i a fòrça que son encapelats, mas es pas pr'amor de la mòda. Aquò ven que lo mascle clapassièr es sovent calvet e clòsca-pelada. Eles, te dison qu'es en causa de la pollucion mas pecaire, o sabi ben ieu, que quand la tèrra es marrida i a pas ren que buta dessús.

* La campana de Magalona, jornal clapassièr en lenga d'òc que tindava un còp per mes, paresquèt de 1892 fins a la mòrt de son darrièr cap-redactor l'Escotaire: Francés Dezeuze. Aquel d'aquí, amb d'unes de sos complicis de la Campana, avián presa la costuma de retrobar al mazet tota una còla de campardins gaujoses e pasmens fins letruts de lenga d'òc. Coma se recampavan cada dissabte, per manjar, beure, dire e escriure de poësias, cantar, ..., prenguèron lo nom de Dissabtièrs. Demest los mai conoscuts podèm citar Pèire Azema, Audoard Marsal, lo catalan Josèp-Sebastian Pons, Caussou de l'oulivié, Pau Chassary, Brousetou de las Arcadas,..., e evidentament lo caganís de la còla: Max Roqueta.

Lo patoés de facultat.

2011-01-23T10:52:00.000-08:00

   Ai costuma de dire que per ieu l'occitan, puslèu que lenga mairala, es lenga pairala. Lenga de l'endefòra, dels òmes, de la plaça, de la cava cooperativa, de la vinha o dau jòc de bolas.
   Quand me volguèri assabentar un pauc mai dins aquela lenga l'anèri quèrre dins de corses. Aquel mond comencèron per me desgavachir. Aprenguèri a dire [se 'kantɔ] en luòc [se 'kanta], soi en luòc de siái, nuèch per nuòch, boita per boèta, frigola per pòta, eça... e lo requist çò meteis per çò mème! De tot biais es çò parièr.
Quora me tornèri, gloriós coma un gal de sa cresta, charrar amb los ancians, se trufèron plan de ieu:
- Pichòt t'avèm vist venir, ara, tu, siás un occitanista dau Larzac! Vas pas nos aprene amb ton occitan a parlar lo patoés d'en çò nòstre.
E de prene d'exemples:
- Aicí disèm pas "cadièra" mas "caièda" e mai los vièlhs disián pas las consonantas, eles disián: "caièa"!
- E qual es que compren "caièa"?
- Digus mas se'n fotèm, es coma aquò que te cal dire.

   Un pauc mai tard, plantèri bordon en riba d'Erau. Aquí, d'un costat lo pont dau diable se dison los imperfaches a la provençala, en [je], de l'autre a la gavacha en [jɔ]. Al mitan lo pont, o sabi pas, levat que se parla ponchut, anglés, suedés, finés, olandés, tot çò blanc de pèl lo matin, roge coma una escarabissa de vèspre! E rau!

   Quane copa cap! Qué parlar? Qué causir? Lo patoés d'en bas lo vilatge o aquel dels quartièrs nauts? Lo provençal de l'oèst o lo lengadocian oriental? L'occitan estandard o normalizat?
   Un pauc laguiós o reconoissi, me marquèri a l'universitat. Aquí comprenguèri tot. M'ensenhèron las paraulas blosas de metre sus la musica dels ancians. E puòi a la fac, d'ont mai t'alunhas dels professors e dau reng de davant, d'ont mai te sarras dau fons e dau calfatge, d'ont mai la lenga se dialectiza.
Dempuòi parli lo patoés de facultat o se volètz l'occitan de carrièra e me fau comprene d'en pertot.

Òme d'òc as drech a la paraula, alara macarèl, coma que siágue, parla!!!

Al prèp de mon aubre

2011-01-15T09:30:00.000-08:00

   Al prèp de mon aubre, ieu vivi urós...
   O sabètz tant coma ieu que lo bonur per un òme es d'escampar son aiga al pè d'un aubre qu'a plantat de sas mans. E aquel aubre d'aquí, un aubre qu'èra dins sos vint ans, lo siái anat quèrre al fins fons d'una comba enermassida amb la pala mecanica dau conhat. Causiguèri un pin negre, que siái pas brica racista. Li faguèri un trauc bèl, mofle coma s'èra per ieu, en fàcia lo vilatge per qu'aja un pauc d'amusament. I a tant d'aubres, als temps que sèm, que demingran e venon neurastenics!
   Mas, quand anèri content de ieu al vilatge, totas las barbas-longas, totes los senators dau banc dels vièlhs me tombèron dessús:
- Paure innocent, vai te'n a Niana, siás capbord de plantar un pin negre dins ta marrida tèrra, va crebar lèu, passarà pas l'estiu. E de m'explicar las rasigas pivotantas, la tèrra agra, la luna...

   Mas ieu, aimi los aubres e los aubres m'aiman.
   L'estiu venguèt, l'aubre tenguèt. E lo Nadal seguent, sens èstre rancurós, mas per manièra, pengèri tot ennaut lo pin, un lum roge que se vesiá dau vilatge tot...
   Las annadas passèron e a cada Nadal, alucavi lo lum roge e enfonhavi un pauc mai lo mond, per manièra...
   Mas al dintre de ieu, èri pas tant fièr, me calcinavi. Mon amic de fusta donava de senhals de flaquesa, per tot dire èra un pauc trace.

   Es alara que lo torn de França s'anoncièt al vilatge. Dins un reflèx militant, anèri quèrre al granièr lo drapèl nòstre per lo quilhar ennaut d'una canavèra a la cimada de mon aubre.
- Tè, com'aquò la veiràn a la television l'identitat vertadièra d'aqueste país!
Lo torn de França venguèt. Las mametas suls plegants, a l'ombra de las platanas, los papetas sus las grasas d'escalièr, tot aquel mond encapelats per de bòbs "Eskoda" que lo tipe de la caravana se mostrèt larg. Se charrava, se risiá, la caravana s'èra arrestada e sul camion de la vaca que se ritz, una majoreta popuda, cunhada dins una boita de formatge giganta, escampava als pichons que se carpinhavan de plan-ponhs d'apereticubs...
   Mas, estupor generala. Dins lo caumanhàs estivenc, un fum negre montèt drech de la còsta bèla a la sortida dau vilatge, lo camion "d'Eskoda" se veniá d'abrandar al mitan de la rota. La caravana èra blocada a de bon e per totjorn al nòstre. La vaca que se ritz fasiá lo morre, la majoreta popuda, abandonada en plen canhard pels pichons, que pas fòls èran tornats a l'ombra, tressusava de totes sos apereticubs...
E de pompieralha, e de gendarmalha, l'espectacle veniá de mai en mai bèl, caliá dobrir lèu-lèu la rota que lo peloton se sarrava. Mas, vai te'n faire revirar un camionàs dins un vilatjòt! D'un pauc mai s'embarquèron l'estatua de Nòstra Dòna de Lorda, qu'èra aquí amb nautres a agachar lo rambalh, sus la remòrca, còsta la majoreta popuda e liquidificada.
   Fin finala passèron los correires coma de bauges e quand agachèri l'enregistrament, per veire se mon acte militant e pasmens coratjós aviá cambiat lo cors de l'Istòria nòstra, vegèri, qu'al moment de la traversada dau vilatge, la regia aviá fotuda la reclama...

   Mas, desempuòi, la bandièra es totjorn quilhada ennaut mon pin. E el, de se saupre pòrta-drapèl de tot un pòble, s'es repiutat.
Es pas jamai estat tant bèl.

Lo R. dels R., R., R., R., R., R., R.

2010-12-29T07:38:00.000-08:00

Èrem set.

Set amics a se recampar dins la jaça vièlha ennaut la comba romegosa. Èra una nuòch sens luna, benlèu per la Sant-Romieg, fa un an, benlèu mai. (Me rementi pas exactament e nòstres remembres s'endevenon pas aquí dessús...)
Coma que ne vire, aquesta nuòch que vos ne parli, avèm trapat al fons de la darrièra cantina de Sanch-Inhan coma una belugueta, coma una farfantèla, e avèm decidit coma lo P. de Garròs o faguèt un còp èra, d'aplanponhar la causa damnada de nòstra lenga mespresada. Es alara qu'avèm fondat nòstre partit politic:

Lo R. dels R., R., R., R., R., R., R.

Lo Rassemblament dels

Reborsièrs,

Renaires,

Ronchonaires,

Rospetaires,

Romegaires,

Rondinaires,

Repotegaires.

D'ausida avèm adoptada a l'unanimitat nòstra devisa, aquela que dins lo mond tot portariá nòstra paraula, nòstre projècte de societat e lo pet:

TOTES CONTRA TOT!

Mas mèfi, de pas nos faire passar per d'extremitas o de capfòls ilhauçats ni mai per de tèsta de gip, o pièger per d'endarrierats de primièra. Abans que de fonzar caparuts e capbaissats aviam examinada menimosament aquela qualitat, aquela facultat de nòstre pòble qu'es, o cal reconóisser, totjorn leste pel reborsieritge. Amai lo Cercaval nos faguèt un estudi de mercat.

E puòi dins un partit politic que se vòl far crénher cal un Mèstre de pensar. Ieu, l'encontrèri.

Èra dins lo temps de l'inauguracion dau pont de Milhau, vos sovenètz? Lo mond espantats descobrissián l'engèni d'aqueste viaduc: bèl coma un batèu, leugièr coma un aucèl que se seriá pausat entres los causses... Los chineses aquò lor fasiá lengueta, los americans sos uòlhs li fasián bavarilhas, los japoneses eles fasián de fotòs e los parisencs ne demoravan bocas barradas, maissas bilhadas e cuols sarrats: lo pont èra en Occitània! E, lo Chirac t'arribèt en volaire, en dirècte e en prime-time (fasiá un temps de prima) per copar lo riban.

Èri a cò de mon paire a beure l'aperitiu, lo pòst marchava dins un canton de la sala-de-manjar. Un amic de la familha qu'èra aquí, mas dempuòi avèm copat palhas, se revirèt cap a la television una mièja-segonda, puòi, nauçant las espatlas reneguèt e renèt dins sa barba e sentenciós: "Ò, ò, es pas un pont que caliá faire, es un tunèl!!!" E sens butar ni polsar engoliguèt l'esclòp, s'empassèt son pastagàs. Puòi, rotèt per espintar un pauc mai lo clavèl de la desaprovacion.

Aquel d'aquí es un Mèstre Reborsièr de la plena pèl, es pas jamai de son vejaire a el. Vos rasseguri es pas per aquò qu'es dau vejaire dels autres.

De còps me fai pensar als estajants de Sant-Guilhèm, los "canhòts" que se dison, que son talament reborsièrs que sos ostals an lo davant sus lo darrièr.

Per te la faire cort, aviàm pensat a tot. La devisa, lo logo, lo siti per la propaganda oficiala http://monta-mametas.blogspot.com/ cande sus el, respectable e marcat al bloguitge, la filosofia politica, lo potencial de penetracion dau mond d'òc e d'enfifrage dau pòble francimand, l'infiltracion dau mitan universitari clapassièr... Tot i èra. Tot.
Mas quicòm truquèt. Es aquí lo quicha-clau que me còr-cacha: nos sèm carpinhats, per un patin-patan-pas res, una parpèla d'agaça. Nòstre bèl partit a implosat en son dintre coma un trauc negre e dins un big-bang de fini-mond a fach meuca, es mòrt abans que de nàisser... Per te dire, per moment, se serián creguts al partit socialista de França.

I aviá los Novèls Reborsièrs, los Renaires reformators, los nacionals-Ronchonaires, lo moviment de liberacion dels Rospetaires, lo canal istoric dels Romegaires, lo front Rondinaire, los Repotegaires radicals, los anti-totes-contra-tot e los totes-anti-contra tot... e ne passi.

Ara per ara sèm una movéncia d'unes partits de un amb d'aliganças possiblas mas gaire probablas amb de partits de un.

E ieu que m'èri susprés a somiar que:

"Se totes los reborsièrs dau mond,

Se volián virar l'esquina,

Podrián benlèu cosinejar,

Totas nòstras especialitats,

Una bona sopa de morre,

E una ensalada de cuols virats."

... e bona borra !

2010-12-11T14:02:00.000-08:00

Vos parlavi fa quauques temps de l'esclavièja, aquela mena de planta de la garriga, rebalanta o escalaira, de las fuòlhas verdas, lusentas e que s'acaban per de pichons cròcs, de las pichonas flors verdas-jaunas e de las fruchas rojas.

Çò qu'ai pas dich, çò que cal subretot pas que sortigue d'aquí, es qu'aquela planta ten de proprietats, cossí dire, estimulantas pel masclum.

Lo decan dau vilatge, un papeta rance e vièlh coma un camin, que fasiá cent ans de dimenges, se'n servissiá escadajorn e confessava l'uòlh lusent e coquinàs:

"Sèm dins un temps formidable, al Clapàs m'an fotut una Duracèl dins lo pitre que lo còr me fasiá la tifa-tafa, ai las dents que se repausan entre cada repais dins lo Duralex sus la tauleta de nuòch e quand me conflan lo mond, son çaganh e son rambalh, daissi las aurelhas a l'ostal. Mas pel demai me vòli pas americanizar, non passaràn ! Que se lo gardan son Viagra, ieu fau a l'anciana, ai l'esclavièja e a nonante-quatre plan picats mon amic, te prègui de creire qu'aquò marcha melhor que los afars de la republica !"

Malastrosament per la part mascla de l'umanitat, amai se lo femnum n'auriá poscut faire son pro, malastrosament doncas, moriguèt amb son secret...

Çò que fai que se sabèm que sa vigor li veniá de l'esclavièja, sabèm pas se fasiá de tisanas, de decoccions, se la fumava, se consomava la flor, las rasigas, las fruchas...

Vòli aquí lançar una crida. Cal tornar trapar la recèpta de mon papeta: volèm verguejar al país macarèl ! dins la tradicion, a l'anciana, coma o fasián los vièlhs davant lo vièlh.

Me prepausi doncas d'aprestar amb d'esclavièja de potingas de tota mena e se d'unes legeires amistoses e empachats de la bistoqueta me vòlon contactar (discrecion assegurada) lor farai tastar mas pocions que las pòdi pas ensajar sus ieu: vèsi pas de diferéncia abans o aprèp.

Benlèu que siái tombat dedins quand èri trace?

Forra-borra...

2010-12-09T11:28:00.000-08:00

Per Nadal, manjatz una piòta de Charenta !!!

abans que faga tornarmai ganhar lo Sarkò.

Amai se lo Hollande se la vòl pas pus farcir, siaguetz segur que serèm nosautres los piòts de la farsejada.

De tot biais, ieu me'n chauti coma una merluça d'una cabreta, que me siái rendut amorós de Martina. Mon preferit: "Martina e las trenta-cinc oras" (Jospin edicions, París, 2000). Martina es mon fantasm. Dins son tres pèças Chanèl es bèla coma la camioneta dau papeta quand se'n tornava de la vinha, subre cargada de 12 semals plan quichadas, un pauc bassa dau fondament, de segur, mas un carri de rei!
Quana femna, Martina! Quand me mèti al lièch, lo dimècres de tantòst, per ma pichona prangièra de RTtista arrendut, pantaissi de Martina, sonque de Martina. A, Martina!!!

Beguetz pas tròp !!!

Avètz vista la reclama: Guilhaume, Tòni, Pèire, Jaume, Claudi, Micolau qu'an totes un problèma amb l'alcoòl e que o vòlon pas reconóisser, los piòts.
Ieu, ai pas vergonha d'o dire: "Ai un problèma amb l'alcoòl".

- ai pas pus de vin a la cava, me caldrà davalar dins la freg a l'estiba per ne quèrre".

E daissatz vòstre argent a la banca !!!

Escotèri l'autre piòt de Cantona, passèri a la banca. Mas posquèri pas retirar mon descobèrt, aquel piòt de banquièr o volguèt pas.

Òda a la raça asina

2010-12-06T12:50:00.000-08:00

Que quauqu'un m'explique !

Las diférencias que i a entre las doas fotòs, levat que son estadas presas a detz quilomètres de distància dins detz minutas de temps.

E ben sètz pas fòrts, es simple, i a un panèl qu'es legal e l'autre qu'es fòra lei, n'i a un que fa empacha al còdi de la rota e l'autre pas.

Paure de ieu, aquela puta de còdi que patiguèri tant e maites per l'encapar, i comprèni pas res pus. Siái pas qu'un ase, un paure ase, cap e tot (òc-ben e tot!). E es per aquò qu'anirai manifestar lo dotze de decembre amb totes los autres ases que sètz, amb tota la borricalha d'occitània, e benlèu amb de bretons caparruts, de còrses un pauc clòscas, de fraires catalans búrros e espèri que lo tropèl serà bél !

Aubora-te raça asina,

Jos lo Sant-Clame dau solelh,

N'i pro de plegar l'esquina,

lo temps dau gal s'acaba lèu !

Garriga

2010-11-28T07:24:00.000-08:00

   Prospèr, braconaire de la plena pèl de mon país, aviá organisada son insolvabilitat e donat oficialament sos bens (un mas e un bocin de vinha) a sos nebots. Quand lo gardacaça l'agantava, çò que quauques còps arribava, coma podiá pas pagar los verbals, anava far un torn al Castèl (aital se sonava la preson de Montpelhièr bastida sus las arroinas del castèl de l'edat mejana dau Clapàs). Puòi, un còp pagat son deute a la societat, se'n tornava al seu.
Me siái imaginat, campairolejant la setmana passada, son retorn, quand l'autobús lo daissava a la broa dau camin que lo tornariá a l'ostal.

   Per ara, seguissiá lo camin d'escorreguda, e la linha blava de las còlas amigas se sarrava ja dins lo trescòl. L'enveja de cridar de totara èra tombada dins lo ritme dels passes, tròp rapid a la debuta, puòi regular coma lo baticòr d'un relòtge que picariá per tica-taca la grava sul camin cara a Bodon.

   Daissèt lo camin a man drecha, Prospèr, e dintrèt dejós lo cobèrt de las blacas per trapar rescondut, lo dralhòl de la feruna que pojava penjalut, drech sul planòl. La bronda de l’ausina* l’alisava durament, l’escavièja* lo voliá reténer de sos dets arputs, mas l’òme se'n risiá e coma un singlar, s’entraucava dins los bartasses que i tampavan lo pas. Ennaut lo rapalhon, siaguèt urós ça que la, de s’abandonar a l’estrencha mai doça dels boisses e restinscles, dins la caranchona del ventolet caudet, redolenta de sentors de pòta*, de pebre d’ase, de tèrra umorosa e vegetala.

l'escavièja lo voliá reténer
de sos dets arputs...

Per venir a son encontre, lo causse s’èra sapat de prima, d’una rauba mirgalhada de cotèlas jaunas e violetas, de nautas porracas blancas e de tulipans salvatges, dau calici pausat sul pelenc d’abrial, que contavan eternals repapiares, l’istòria d’aquel país, de sang e d’aur... La ruda bauca, ela atanben semblava enfestolida, amai lo bragalon* regal de las bedigas, e l’immortal agram, e dins las èrsas de garrolhas, las ondadas d’argelasses, veguèt vogar devèrs el Prospèr, son mas, iscla grisenca de sos davancièrs.

Dins la nuòch espelissenta, los grelhs brusissián e dins la lavanha las ranas ucavan sa sansonha amorosa. Passèt la man per la catonièra, se prenguèt la clau rovilhada, que sarralhejèt un brieu abans que de virar, dau subte. Butèt amb l’espatla la pòrta que s’èra un pauc conflada e que cracinejèt sus sos gonfons en se dubrissent, la tampèt sus el.
Lo lum tremolant d'una candèla s’aluquèt darrièra una fenèstra sens barras, ont per jòc, una aranha aviá teissat un ridèl de dentèlas, rantela que vendrián emperlar, a primalba, los diamants de la nuòch.

　· Ausina=euse · Escavièja = ariège, saliège,clarièja = salsepareille · Pòta = frigola, farigola = thym dins de ròdols d'Erau · Bragalon = dragon, blavet = aphyllante de Montpelhièr

Barradura setmanièra.

2010-11-19T12:17:00.000-08:00

Avis a la practica,

En causa d'una espelison tardiva de las caramilhas dins mas garrigas,

LO BLÒG SERÀ BARRAT PER UNA SETMANA, o benlèu mai, lo temps de dintrar la culhida.

Per tota urgéncia mercé de consultar mos confraires:

- Se presentatz los simptòmas d'una "rugbititi": enveja de fotre un dròp dins lo chinet pomponat e penchenat de la vesina o d'aplatussar lo vòstre nenon bramaire dins un canton de la sala de manjar après aver passat, d'un bestorn folzejant, la vòstra femna que s'entrepausava:

fasètz lo http://eh-be-sas.blogspot.com/

- Se de tocar l'agland vos prusís, amai las ficèlas, se vos sentissètz solet a portar banas, se dobtatz de vòstre biais e de vòstre coratge benlèu que groatz una "sanquilhiti" aguda, malautiá dau buòu que se transmét a l'òme e que son fogal infecciós es la pichòta Camarga:

fasètz lo http://sanquilha.blogspot.com/

- En cas de raumàs o d'ipersensibilitat lagremala deguda a una "dassinomania" non assumida complicada per una fèbre de chival:

fasètz lo http://parpalholejar.blogspot.com/

- Una anorexia de comprenèla, un regim? amagrissent, grossissent? sens carn, sens peis, sens òli, sens sau, sens vin (aï pecaire, paure de nautres!), sens chuc-ni-muc... òc-ben, mas plan acompanhat pel còrs medical:

fasètz lo http://loblogdemimi.blogspot.com/

- S'avètz la demingra, alara, un pauc mai, un pauc mens:

fasètz lo http://arvieu.blogspot.com/

- Per tot problèma de capborditge, caluquitge, refolèri, esquizofrenia, deméncia arboriva, zoofilia anatz veire de ma part l'anchòia:

fasètz lo http://lanchoio.blogspot.com/

- Se las cambas vos tremolan, se vòstras extremitats partisson en berigòla tre qu'ausissètz lo cant de l'autbòi o de la bodega es benlèu pas encara lo delirium tremens:

fasètz lo http://caroleuh.blogspot.com/

- Se sètz en revòlta permanenta contra tot, per un patin-patan pas res, a jamai e per totjorn:

fasètz lo http://contratotmaspertotes.blogspot.com/

- S'avètz la "gavachiti", tèma rosiganta de metre entre vos e lo Clapàs ofegant, empudessinat e parla-ponchut, la tèrra abandonada dau Larzac, per tornar trapar la redoléncia campèstra e tot lo chuc de nòstra cultura:

fasètz lo http://avaironesa.blogspot.com/

Per tota autra urgéncia, los collègas son a vòstra disposicion dins lo centre Bloguitge mai pròchi d'en çò vòstre. Vos sufís de clicar aquí: http://bloguitge.free.fr/

Enfin per vos esperlongar fins a la redobertura, vos pòdi marcar çai-jos, per vos potingar: un cacheton e una pastilheta de bonaür dau professor emerit Joan Maria Petit (Trèus, letras d'òc, 2010):

La luna dins lo topin

lo sorelh a la grasilha

e ma fam de caramilhas.

La vila me pèrd
los bòsques me tròban
la garriga m'esparparissa.

Los Ga-Ga..., los Ga-Ga..., los Gau-Gau..., los Gaullistas!

2010-11-14T09:57:00.000-08:00

VOS AI COMPRÉS !!!

Sètz totes Gaullistas.

Sufisiá d'agachar la television aqueste 9 de novembre per se'n persuadir.
I a un dire que se ditz:

Cal nàisser per èstre polit,

Se maridar per èstre ric,

Morir per èstre brave.

O avèm verificat fa pas gaire per la mòrt del Pofre, vesèm que s'aplica encara quaranta ans après lo decès. Lo Grand a fach lo plen de lausenjas, aqueste dimars.

D'unes jornalistas se son daissats anar a lo comparar a Loís lo quatorzen o a Napoleon Ir. Quinas referéncias! Un qu'atalentèt França tota, per petar dins de la seda a Versalha, l'autre que podiá pas caupre dins sa pèl e que te saquèt lo fuòc a la mitat d'Euròpa!

Mesfisatz-vos dels pichons!

Encara, que siái pas tròp plaçat per desparlar d'aqueste darrièr. Cal dire que mon aujol, lo Peire, siaguèt reformat al conselh de revision de l'Empèri, qu'èra tucle coma una taupa e que vesiá pas res d'aicí-alai. Privat de la campanha de Russia, en 1812, crompèt los tenements dels vesins que per còp d'astre, avián bon pè, bon uòlh, e se posquèron faire tuar per la mai granda glòria del corseton nervolhós. Aital faguèt fortuna, e, es a n'aquela epòca que la familha venguèt bonapartista!

   Mas lo vent a virat, e siái sortit d'una ostalada paura qu'aviá pas la television, luònh se'n mancava, quand s'atudèt lo Grand. Una vesina de la mameta, qu'èra dins lo benaise, aviá comprat un pòst, en negre e blanc evidentament, e me convidèt lo dijòus seguent per agachar las aventuras de Zorò, lo rainal mascat. Èri dins mos cinc ans. Grand gaug que me faguèt, lo còr me fasiá tifa-tafa, aviái la petelega d'i èstre...
   Mas, lo dijòus seguent, Zorò es pas jamai arribat. Las doas cadenas de l'O.R.T.F. retrasmetián en dirècte las enterralhas dau despenja-figas!

   Se n'i a fòrça uòi que dançan amb la musica e que son gaullistas sens saupre de que ne vira, ieu o siái pas e sabi perqué!!!

Talhièr sauvatge d'occitan descabestrat en libertat

2010-11-11T12:12:00.000-08:00

La sesilha venenta del talhièr sauvatge e descabestrat d'occitan en libertat tendrà luòc a Niana (34), tre sèt oras dau vèspre lo dimècres 24 de Novembre. Segon la formula consacrada "venètz e portatz", un quicòm a dire, un quicòm a beure, un quicòm a manjar e partajarem lo tot e lo demai!

Aqueste còp nos retrobarem al local "Viure a Aniana" 12 avenguda de Sant-Guilhèm, en fàcia los pompièrs. Sus la drecha quora sortissètz de Niana per anar a Sant Guilhèm, Puòch Abon, a l'esquerra s'anatz cap a Ginhac. Vos podètz pas trompar i a un barral a l'intrada, una mena d'òrt, lo local es a l'esquerra.

Rementi los subjèctes prepausats ongan per Felip a nòstra reflexion:

- La distorcion de l'espaci-temps a l'apròchi dels traucs negres

- Lo comportament electro-magnetic al dintre de l'escala de Planck

- Lo ròtle del quichal dels atòms dins lo fonccionament d'una estèla a neutrons

- La cultura milenària del manhan en Anatolia orientala e son influéncia sus l'art vièlh dels Ititas

- La vida extra-terrèstra dins las autras galaxias e a la fac Pau Valèri

- La recèpta del fricòt d'escobilhas

Podrem tanben trabalhar amassa sus la revirada collectiva en occitan de l'òbra aparisenquida "des monologues du vagin". Avèm ja avançat sul titol lo còp passat, serà: lo repapitge de la pachòla.

A lèu de vos veire,

N: Pichon rampèl per aqueles qu'an mancat lo còp passat:

Interpretacion fisica:
La constanta de Planck es utilisada per descriure los fenomènas de quantification que se produsisson amb las particulas e que d'unas de sas proprietats fisicas ne prenon sonque de valors multiplas de valors fixas en luòc d'un ensemble continú de valors possiblas. Per exemple, l'energia d'una particula es religada a sa frequéncia per

Se trapan de condicions aitalas de quantificacion dins tota la mecanica quantica. Per exemple, se es lo moment angular total d’un sistèm e lo moment angular dau sistèm mesurat dins una endrechièra que que siague, aquelas quantitats non pòdon prene que las valors :

, avec : 2j = 0, 1, 2, 3, 4, ...
, avec : m = -j, -j+1, ..., j-1, j.

En consequéncia, es de còps considerada coma un quantum de moment angular per çò que lo moment angular d'un sistèm que que siague, pagelat al respècte d'una causida que siague particulara d'axe, est totjorn un multiple entièr d'aquela valor.
La constanta de Planck reducha aparéis tanben dins los enonciats del principi d'incertèsa de Heisenberg. L’escart tipe d’una mesura de posicion e aquel d’una mesura de quantitat de moviment del long del meteis axe obeisson a la relacion seguenta :

La constanta de Planck reducha es tanben emplegada dins lo sistèm d’unitats dich de las unitas de Planck.

Mèfi de pas confondre:

Dins la teoria dels còrs negres, mai que mai per l'expression de la luminància, s'emplègan doas autras constantas de Planck sonadas C₁ et C₂ :

C₁ = 3,7415×10^-16 W⋅m²⋅sr^-1, soit C₁ = 1 1 905×10^-16 W⋅m²
C₂ = 1 4 388×10^-2 m⋅K

Es aisit, non!

Tangò per una mameta

2010-11-06T06:29:00.000-07:00

Dins lo reire-país clapassièr, que sèm pas pro nombroses a nos engatjar per defendre la lenga nòstra e que podèm pas montar una associacion dins cada vilatjòt, avèm mesa en plaça una estrategia: infiltrar, s'entraucar dins las associacions existentas e las occitanizar de l'interior.
Aital l'amic Joan-Claudi, qu'es pas tan vièlh qu'aquò, se marquèt al club de l'atge d'aur de sa comuna, Argelièrs; aital escriguèri aquela per l'acançonar coma se deu...

Per Joan-Claudi que faguèt don de son cadavre a nòstra Causa mespresada

Occitània, Ò fada encantarèla,

Qu'emmascas tos mascles,

D'un amor baug, panta subrebèla.

Quand aicí tot s'engruna e se fendascla,

Regrelha totjorn quauque sagata,

Èrba d'agram de tu enfachinada.

Aital lo bèl enfant badaire*

Filh de la raça Roquetiana,

Sublim martir, mon fraire,

Se sacrifiguèt, cap e tot, Ò Occitània!

Argelièrs, Ò tèrra dos còps benesida,

Nòstre poèta mai bèl de ton ventre nasquèt,

Amai, bona fortuna, aquèla idòla,

Que per ta respelida se marquèt,

Passatemps ges en rapòrt amb son atge,

Al club dels ainats dau vilatge.

Tot lo Sant-Clame de l'ivern, nòstre Sant,

Sus l'autar cultural escamparà sa sang,

Per qu'a la prima jol folhum negre de l'amorrièr,

Resclantigue ta lenga, Ò, Argelièrs!

Ò Joan-Claudi, de l'abnegacion caparruda,

Dins tos braces las tanturlas mostachudas

Dansaràn lo tangò, viraràn lo cha-cha,

E, s'o cal, coma lo mèrla de la comba

D'una mata a una autra mata anaràs...

Mas fin finala, Mèstre Albarèda tornarà,

De l'autbòis ressontira lo cant agrolós,

Se mesclant a jamai al laus amorós,

Que pels sègles dels sègles ton nom benesit

Als Aliscamps acompanharà, Ò Joan-Claudi.

* badaire: escais nom de los d'Argelièrs qu'an sul davant de pòrta un païsatge tan bèl que passan son temps a l'agachar.

Nòstras amigas, las bèstias...

2010-10-31T04:09:00.000-07:00

   Marrida pontannada pels pofres...

   Pau, lo pofre alemand, s'es escantit dins son bocal. (De legir sus aquò lo comentari requist del manja-pofre, çai-jos après "Fumèta") Lo paure el, pecaire, que donèt una idèa tan bèla de la comprenèla de tria del mitan fotbalistic: caliá èstre finaudèl per demandar a un pofre sos pronostics sus las partidas de buta-bala... La seguida nos mostrèt qu'èra lo pofre lo mai intelligent de la còla.
Pau lo pofre, que causiguèt Espanha, finirà en tapàs, Òle!!!

   Jòrdi, lo nòstre pofre regional, a plegat tanben son para-pluòja lo dimenge que ploviá a ferradàs. Çò que, los amòrris d'amondaut, que fan al nòstre la pluòja e lo bèl temps, sonan ara, los piòts, un episòdi cevenòl! E ta tanta Nina es benlèu un episòdi cevenòl!
   De pariar que lo septimaniac a pas finit de nos costar car, que la relèva es pas mal, non mai! La primièra economia que podián faire aqueles degalhaires de l'argent public, seriá estada, en luòc d'enfectar l'aclapaire de Puòch Laurenç, d'escampar la caissa dins un trauc que lo Clapàs n'es claufit. E òpa! dins lo trauc. Un pauc de cement, un pauc de quitran, un chic de pelenc, Estacion lo Pofre, tot lo mond davalan!
   De pariar tanben, que lo Jòrdi serà lèu estatuficat. Non pas coma o an ja fach a Seta, fàcia la comuna, en pofre de fonta, non, en òme grand que siaguèt, còsta Lenina, Mao, Simon de Montfòrt...E, te sabi ieu...
   Tan melhor, que quand me serai reincarnat en pijon, sauprai onte anar tombar las cauças ! (es de segur un biais de dire!)

   Marrida passa tanben pels manja-pofres, escais de los de Vilanòva-de-Magalona, que caldrà d'ara endavant sonar Vergonha-de-Magalona. O sabètz, qu'aval, dins la launa, una associacion republicana de salut public, al nom de la democracia e de las libertats ciutadanas, vòl faire levar los panèls en lenga nòstra. Son integrista de president, se ditz Robèrt H., e de segur aquel Robèrt es ni grand, ni mai pichon qu'es pas prèst de faire deman un diccionari! (dèu aver lo compronòbis d'un fotbalaire trocejat que gorgota dins la borrida!)

   Mercé Ro-Ro, de velhar tan plan sus nosautres. Te quilharem a tu, Sauvaire de la Patria en dangièr, una estatuassa dins çò que siaguèt lo Thòt, e per tu, me farai gabian esfoirat e te rendrai l'omenatge.

Fumeta

2010-10-26T10:43:00.000-07:00

   Temps agradiu de davalada que s'alentís dapasset per nos preparar melhor a l'ivern que s'anóncia.
Dejós la trelha rogejanta èrem a dinnar. Seguissiái de mos uòlhs somiaires un parpalhon jaune que volastrejava jos la genovesa quand, vegèri dins lo vent, revolumant, virolejant una pluma daurada.

   E me tornèron las paraulas de l'endevinhaire, èri ieu la pluma, èri ieu lo vent, l'agla de Bonèli...

   E m'enlairavi, volavi. S'apichonissiá Puòch Abon a dicha que dins la cisampa e dins la nèbla, enfin liure flotejavi. N'aprofiechèri per m'anar passejar dau costat de Sant-Lop, prenguèri lo pas de l'Òrtus raspalhant per jòc sas rancaredas de calquièr abans que de m'adralhar sus Erau. Las paraulas del poèta me portavan:

Long de la comba de l'Erau,

Lo vent davala

Dins l'argentum clar dels olius

Flume d'oblit.

M. Roqueta, Los saumes de la nuòch, "Oblit".

   Ribejavi dapasset las gòrjas, rasant las ondas escrumosas del flume, quand, a la nautor de la comba de Brunan, me volèron dins las plumas tres aglas negras. Dins lo ferotge combat que s'enseguiguèt, tot escàs se vegèri sas caras despietadosas asseudadas de ma sang e de mas paurs.
   Una semblava Cesar, lo Juli amb son nas crocut e l'autra un Napoleon de las aurelhas desempegadas que donava un pauc d'èr de Sarkò, lo tresen me'n remembri, portava la mostacha copada al cairat...
   Perdèri compés, cabussèri, piquèri del nas. M'anavi espotir, escagassar, escrapochinar, quand...
   Quand, ..., tombèri de morre dins l'aligòt que se refrejava dins la sièta de porcelana blanca, còsta mon espinèu que tubejava encara doçamaneta dins lo cendrièr.

   Per un còp, Molod, lo moro, m'aviá venduda de la bona!

Fumèta: los bonuses
Per me passar lo fotre de la cachavièlha, anèri a l'ordenator e cliquèri sul ligam:
http://www.planetdan.net/pics/misc/sarkozy.swf
(quand se cunha lo nanet, amb la mirga li cal desrabar lo cap, los pès amai lis alibòfis per l'escampar a l'azard Baltasar)
FÒRÇA, FÒRÇA, apasimant!

LOU Pelegrinatge Bèl

2010-10-16T04:23:00.000-07:00

Per l'amic Cristòu,

que me perdone...

Quand òm fa per far bolhir sa topina magrostina (topina or not topina aquò es la question?) lo dur mestièr de monta-mametas, òm es pagat, pas gaire, per escotar la ràdio. Occitània la mondina, Ispanòc Narbona, (la ràdio d'aquí! ... mas d'un aquí qu'es de l'autre costat dau calhau), Lengadòc Montpelhièr, la melhora dins l'espèra d'Occitània-Cultura que se'n parlufeja dins los corredors mai secrets de la fac...

Mas passejadas d'escotaire m'amenan pertot que i espelisson e s'i passisson las mametas, valent a dire dins totes los parçans que mos papetas benastrucs i vesián florir de galantas chatonas.

Un matin, me venguèron quèrre e me diguèron d'anar en Provença, a Malhana. Imaginatz mon gaug, anavi faire Lo Pelegrinatge Bèl, dins los passes dau Profèta. Una Mirèlha, se sonan totas atal alai, qu'aviá mancada la darrièra barca de las Santas e que se sarrava dapasset de sos cent-cinquanta ans èra embarrada dins son ascensor.

Un còp descunhada la tanturla e petaçat lo monta-davala, o benlèu lo contrari me rementi pas, me paguèt lo cafè (la mameta pas l'ascensor!) e avèm charrat.

E ieu, evidentament, de demandar çò que demorava dins la Vila Santa de la vòia e de l'enavant dau Mèstre. E de me contar, lo Mas dau Juge, l'ostau-musèu e patin, e cofin, puòi una belugueta dins los uòlhs:

- Çò mai bèl es son Mausolèu, al cementèri...

E, d'apondre lèu-lèu sens me daissar quincar:

- Mas, Mistral, benlèu per farotariá, a pas volgut que son nom siaguèsse gravat dins la lausa, çò que fa, que sens ieu lo poiretz pas trapar...

Comprenguèri, e lèu-fach: las cambas torçudas, lo mal d'òsses, los agacins... Aquela mameta aviá la petelega de s'anar espacejar al cementèri dins ma veitura.

- E ben, se volètz, nos enlevam...

Mon amic, aviái pas acabada la frasa, que reumatisme o pas, èra ja assetada dins l'autò.

Me mostrèt lo tombelàs, se podiá pas mancar!!! Mas, es verai que i a pas lo nom d'escrich dessús, sonque de miliassadas de plancartas a cada canton per te l'ensenhar.

- Vesètz, aquí avètz escalprada l'Arlesiana e de l'autre costat la Provençala, aquí son chin Manja-pan en fàcia de Pan-perdut un chin que reculhiguèt lo grand òme. Aquí la Santa-Estèla...
Me calavi un brieu davant la sepultura d'aquel que tant faguèt per nòstra lenga, d'aquèl que diguèt un jorn a l'Escotaire, (lo vertadièr!) a Magalona, quand èra dins son bon :

" Vostre parlà lengadoucian es un prouvençau abilha dau dimenche." *

Ensajavi d'oblidar lo lamentable abandon de 1907:

" Li patrioto de Prouvenço, acampa vuei en Avignoun,..., mandon a si coumpatrioto li vigneroun de Lengado, lou counfort calourent de sa fraternita..."

Pas mai. Bessai que lo Mèstre aviá perdut l'Oremus.
Una pichona votz tremolanta me diguèt a la chut-chut, dins l'aurelha, benlèu per pas destorbar ma meditacion o per pas se faire ausir de Dòna Mistral, qu'èra aquí aclapada còsta son òme.
- I a tanben lo tombèl de sa mestressa...
E, de seguir una andana cap a una autra tomba mai pichona, marcada atanben de l'Estèla. Vegèri a costat d'aquesta, una placa:

Frederi Mistral, nebout, Capouillé dóu Felibrige,

Per la lengo ai fach ço qu'ai pouscut...

O quicòm d'aprochant.
   - E aquò?
   - Es son filhòl qu'es rebondut aquí. Comprenètz, me diguèt ma petulejanta mameta, Mistral e sos amics èran de mond bèls, intelligents e rics. An passat son temps a manjar, beure, e faire l'amor, çò que fa que la sang s'es perduda.
   Coma qué, raça raceja pas totjorn e de còps las agaças fan de canaris.

* D'anar veire en ligam lo siti remirable de l'amic manja-pofre, l'histoire de Villeneuve-lès-Maguelone.

In Vino Veritas

2010-10-07T12:20:00.000-07:00

Se sonava Josèp, òm i disiá Pompeta
Vièlh jovenòme nasquèt cap a l'an pebre,
Un ivèrn de glaças, de marranas e de fèbres.
Santas-fonts jaladas, ges d'aiga-senhada,
Caliá faire quicòm, la campana tindèt,
Dins lo tres-sièis lo capelan lo batejèt.

Despopat amb una coa de merlussa,
Beviá coma un embut. Jamai assadolat
Un curat farcit d'ostias, lo t'auriá chapat.
Teta-fiòla, chuca-most, lèca-padena
Li avián pas mancat, en un mot coma en cent,
De la boca lo trauc, los paures sos parents.

Al trabalh li mostrava totjorn son esquina,
De set dimenges èran fachas sas setmanas,
Còstas en long, forçava sonque per cagar,
Amb'aquò galinièr, femnassièr, lèva-faudas
Vaquí lo retrach qu'ai tot juste un pauc quichat
De nòstre Pompeta, un òme de maridar.

Una veusa sarrada e marrida espina,

Tan rica coma ladra, e esquicha bonhetas

Aquí viviá amb sa filha soleta.

Grata-cuol sens jamai èstre estada ròsa,

Lorda a faire plòure, laida coma lo pecat,

Aviá fach fugir, fa bèl temps, totes los gojats.

Un ser de ganarra, Pompeta ensolelhat,
Mai qu'a mitat bandat, virèt sa canturla,
A clau empegat, quand vegèt la tanturla,
Se'n rendèt amorós, li diguèt minganèlas,
Darrèr un bartàs, li faguèt gatimèlas,
Ela, al formatge daissèt anar nòst' cat.

...

La filha embarrassada confessèt a sa maire,

Que de sa frucha l'òme èra lo semenaire.

D'aquèla lo vièlh dragon non faguèt la fièra,

Petèt coma lo tron, montèt sus sa figuièra,

En aprenent que de l'enfant de Pompeta,

Seriá dins quauques meses, ela la mameta.

Cercatz pas de morala, amics que m'escotatz,
Lo conte partís en berigòla, n'i a pas.
Lo grand ivronhàs, a la fin de la faula,
Après de segur quauques braves mostàs,
Quand venguèt de primalba lo pontejadís,
Siaguèt maridat a la mai rica dau país.

In Vino Veritas, çò diguèt lo poèta,
Vaquí plan resumida la vida de Pompeta.
Dempuòi se la passa en grand proprietari,
A pregar Sanch-Inhan amai Sant Adornin,
Lipet, jamai pus engolirà piqueta,
O cal dire: se n'es sortit a bragas netas!

Diana caçairitz

2010-09-25T08:55:00.000-07:00

   La dimenjada passada, avèm vendemiada la vinha de l'amic suedés Jan, un viquing installat al nòstre dempuòi de luscres e que se ditz occitan de l'ubac.
   Mas pecaire! Paures de nautres, aquest'an avèm pas vendemiat a la semal, avèm vendemiat al quilomètre: los singlars nos èran passats davant.
   Cal dire que lo vinhal de l'amic es situit a la desembocadura d'una comba roquetiana que:

Lo merle que vai d'una mata

A l'autra mata e que seguís

Los vièlhs camins e que s'acata

En los bois e los romanins

Sol poiriá dire amb la palomba

E la mostèla e lo singlar

Tota la patz d'aquela comba.

in Los saumes de la nuòch; Comba de la trelha; Max Roqueta

E, sols aquelas putas de singlars poirián dire ongan lo chuc e lo muc d'aqueles rasims que nos son passats jol nas...

Çò mai estonant es que la vinha buta als peses de l'ostal dels caçaires, tuta de la diana de la comuna. Es pas de creire, mas nòstres caçaires, pomponejats e perfumats, shampognizats e deodorizats, e sos chins, apasturats amb de "Kit-e-Kat", an degut perdre sa flaira de predators crusèls, que los singlars bambòchan dusca jos sas fenèstras.

Aquela raça de caçaires, qu'agranan los singlars còsta lo camin per grafinhar pas sos quatre-quatres flame nòus e per se fatigar pas, es, per benastre, a mand de desaparéisser.

Agotats per la gota.

Çò pièger es qu'an pas pichonat e que la feruna nos ganha.

Puslèu que de corrér los bòsques, lo jove caçaire s'aima mai davant son lava-cervèl numerizat, sus ecran plasma coma se deu, a s'espatarrar dins son radassièr "Dequéia". Plan-planet s'arredondís la panòlha en s'assadolant de mangisclas shitburgerizadas e se passa lo gost de l'aventura en se cocacolaïzant la sang.

E la feruna nos ganha...

Me pensi ieu, que se volèm vendemiar deman, cal tornar introduire del caçaire. Per aquò far caldriá, coma pel lop o per l'ors, anar quèrre endacòm mai çò qu'avèm pas aquí. Preconizi, per que los joves caçaires tornèsson trapar lèu fach los camins dels sèrres, de largar per las garrigas quauques tropeladas de majoretas eslovènas ...

Gardarem las Mametas !

2010-09-16T13:27:00.000-07:00

   Anatz pas creire, vos que me fasètz l'onor de legir aquelas regas de tombar sus una rubrica calhòla, gorrina e putassièra, una de mai, que sus la telaranaha fan flòri. (coma vesètz siái plan al fial!)
   Un blòg que i contariái per la menudalha cossí me las chapi las mametas e me petaci per las faire montar dins sa nauta cambreta.
   Non, non, siái pas un d'aqueles arlèris, una palussa que se vendriá cap e tot, amai se mas prestacions, o reconoissi de bon grat, son luòntas d'èstre a ren non còst. Es que fau dins lo monta-mameta de luxe, lo monta-vilandresas emperosinadas, lo monta-borgesas, lo monta-marquesas ...eça..., i a que de demandar.
   Per tot vos confessar, que sèm pas qu'entre nosautres, m'auriá agradat a ieu de far dins lo monta-majoretas mas vos o disi de racacòr mon astrada èra endacòm mai...

   Mai seriosament, que totas mas legeiras amai las majoretas, son de mametas en devenir, doncas de comprairas potencialas, lo monta-mametas es simpletament una cadièra electrica* que monta la mameta ennaut son escalièr e que de costuma s'arrèsta, ailàs..., abans lo seten cèl.
Aussissi ja d'unes repotegaires, que lo pòble d'òc, mon pòble reborsièr, n'es claufit, me romegar dessús:
    - Las mametas, las mametas, òc-ben e los papetas?
    - Lo papeta, mon paure sénher, lo papeta es plegat. Lo papeta davala dins lo temps que monta la mameta!

Aquí una pròva de mai, se ne caliá una, de la superioritat femenina.

*Nda: Me siái daissat dire que dins d'unas civilizacions jos-desvolopadas de las americas s'emplegava una mena d'aquelas cadièras electricas d'a passat temps. Semblariá, de sorgas seguras e doncas espiadas, que lo pichon Nicolau e lo grand menturdàs de la clòsca pelada i aguèsson pensat per reglar a de bon lo problèma de las retiradas, una aisina novèla, un pauc ibrida, que se diriá lo "rabastina-mametas".
Espèri los ensages oficials que se devon far dins l'encastre del "Salon de la Mameta", a Neuilly, sus Na Bettencourt, (que o val plan!), per vos faire assaupre mon vejaire de professional.
Çaquelà, pòdi ja afortir, al nom de ma deontologia, que siái pas un aficionado de la torrefaccion de la grand-maire:
                                               GARDAREM LAS MAMETAS !!!